Στις 4 Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από το θάνατο του Αλμπέρ Καμύ.
Με αφορμή την επικείμενη επέτειο, τον τελευταίο καιρό γράφτηκαν πολλά για τη ζωή του και κυρίως για το έργο του. Τα μάθαμε όλα γι'αυτόν. Την παιδική του ηλικία, την αρρώστια του, τους έρωτές του και κυρίως το έργο του. Μα πάνω απ'όλα την αγάπη του για τη ζωή. Τη ζωή με νόημα. Θα ήθελα να παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από κάποια νεανικά αφήγήματά του με τον πρωτότυπο τίτλο "Noces" ("Οι γάμοι") που εκδόθηκαν για πρώτη φορά στο Αλγέρι το 1938 και στην Ελλάδα το 2008 από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
"Στην ακτή , η πτώση πάνω στην άμμο, αφημένος στον κόσμο, βυθισμένος στην από σάρκα και οστά βαρύτητά μου, αποχαυνωμένος απ'τον ήλιο, με καμιά ματιά αραιά και πού στα μπράτσα μου όπου οι λακκούβες στεγνού δέρματος αποκαλύπτουν, καθώς το νερό γλιστρά, το ξανθό χνούδι και τη σκόνη της αλμύρας.
Καταλαβαίνω εδώ αυτό που αποκαλούμε δόξα: το δικαίωμα ν'αγαπάμε απεριόριστα. Μια μόνο αγάπη υπάρχει σ'αυτό τον κόσμο. Ν'αγκαλιάζεις ένα γυναικείο κορμί και να συγκρατείς πάνω σου τούτη την παράξενη χαρά που κατεβαίνει από τον ουρανό προς τη θάλασσα. Σε λίγο, όταν θα ριχτώ μέσα στις αψιθιές για να ποτίσουν το κορμί μου με το άρωμά τους, θα συνειδητοποιήσω, ενάντια σε όλες τις προκαταλήψεις, πως ολοκληρώνω μιαν αλήθεια, την αλήθεια του ήλιου που θα είναι συνάμα κι η αλήθεια του θανάτου μου. Κατά μια έννοια, παίζω εδώ την ίδια μου τη ζωή, μια ζωή με γεύση ζεστής πέτρας, γεμάτη από τους στεναγμούς της θάλασσας και των τζιτζικιών που αρχίζουν τώρα το τραγούδι τους. Η αύρα είναι δροσερή κι ο ουρανός γαλάζιος. Αγαπώ τούτη τη ζωή μ'εγκατάλειψη και θέλω να μιλήσω ελεύθερα γι'αυτήν: μου παρέχει την περηφάνεια της ανθρώπινης υπόστασής μου. Ωστόσο, μου το είπαν συχνά: δεν πρέπει να επαίρομαι γι'αυτό. Κι όμως πρέπει: αυτό την ήλιο, αυτή τη θάλασσα, την καρδιά μου που σκιρτά από νιότη, το κορμί μου με τη γεύση της αλμύρας και το απέραντο σκηνικό όπου η τρυφεράδα και η δόξα σμίγουν στο κίτρινο και το γαλάζιο, χρειάζεται να επιβάλλω τη δύναμη και τις ικανότητές μου για να τα κατακτήσω. 'Ολα εδώ με αφήνουν ακέραιο, δεν εγκαταλείπω τίποτα από τον εαυτό μου, δεν φορώ μάσκα: μου αρκεί να κατανοήσω υπομονετικά τη δύσκολη επιστήμη του ζην που αξίζει πολύ περισσότερο απ'όλα τα σαβουάρ βιβρ του κόσμου".
Εξαιρετικό το σχετικό αφιέρωμα του Βήματος της Κυριακής 3 Ιανουαρίου και ιδιαίτερα το άρθρο με τίτλο "Συνοδοιπόροι και Αντίπαλοι" που αναφέρεται στη σχέση του με τον Σάρτρ.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=307571&dt=03/01/2010
