21/05/11_KVS BOL_ Krystian Lupa_Factory 2

Factory ονομαζόταν το ιδιότυπο ατελιέ που είχε δημιουργήσει ο Αndy Warhol στη δεκαετία του 60 στη Νέα Υόρκη, χώρος στον οποίο, όπως λένε, έμπαινες άσημος κι έβγαινες διάσημος. Ο Πολωνός σκηνοθέτης Krystian Lupa, προσπάθησε με το έργο αυτό να ανασυστήσει το κλίμα αυτού του χώρου σε μια παράσταση που διαρκεί καθαρές 6 ώρες (με 2 διαλείματα ευτυχώς). Με ένα επιτελείο θαυμάσιων, ακούραστων και όμορφων ηθοποιών και με τον ίδιο το σκηνοθέτη στο βάθος της αίθουσας να εκδηλώνει με τον δικό του τρόπο τη συμμετοχή του στο δρώμενο, την αγωνία του μάλλον για το αποτέλεσμα, οι πολλές ώρες πέρασαν με τον καλλίτερο τρόπο. Δηλαδή δεν βαρεθήκαμε καθόλου και ίσως να είδαμε μια παράσταση από αυτές που δεν ξεχνιούνται εύκολα. 68 χρόνων ο Krystian Lupa στήνει παραστάσεις μοντέρνες, νεανικές, θάλεγες ότι τις έχει σκηνοθετήσει 30άρης.

Η συγκεκριμένη παράσταση ανήκει στο πρόγραμμα του Kunstenfestivaldesarts, ένας θεσμός που αριθμεί ήδη 10 χρόνια παρουσίας στις Βρυξέλλες και έχει ήδη μεγάλη αναγνώριση. Βασικά παρουσιάζει καινούριες ομάδες καλλιτεχνών αλλά προσκαλεί και μερικά ηχηρά ονόματα όπως Krystian Lupa φέτος και Romeo Castellucci πέρυσι για να βλέπεις και κανένα γνωστό όνομα στο πρόγραμμα!

De Singel_Tennessee Williams-Vieux Carré_6/5/11

Σκηνοθετημένο από την Elisabeth LeCompte, επικεφαλής του Wooster Group, θεατρικής ομάδας που σύμφωνα με ό,τι διάβασα ιδρύθηκε στη δεκαετία του 70 και συνεχίζει να υπάρχει με λίγο-πολύ την ίδια σύνθεση. Το Vieux Carre είναι ένα από τα νεανικά έργα του Τένεση Γουίλιαμς και η δράση του τοποθετείται σε ένα οικοτροφείο της Νέας Ορλεάνης στο οποίο πέρασε ο ίδιος κάποια περίοδο στη δεκαετία του 30. 'Ολα αυτά ακούγονται παληά, όμως η παράσταση ήταν από τις πιο μοντέρνες που έχω δει, με άφθονη χρήση κάθε είδους αντικειμένων, με προβολές φιλμ, βίντεο και κυρίως με άφθονη χρήση των σωμάτων των ηθοποιών. Μια από τις πολλές φορές που θαύμασα το κουράγιο των ηθοποιών να ανταποκρίνονται στα "βίτσια" του κάθε σκηνοθέτη. Δυνατή παράσταση όπως θα ήταν η κάθε παράσταση έργου του Γουίλιαμς ο οποίος μόνο με δυνατές καταστάσεις έχει ασχοληθεί.

Cinema_ Wim Venders_Pina

Για την Πίνα Μπάους θα μπορούσα να γράφω ώρες. Τόσα πολλά μου λέει αυτή η γυναίκα που αν λίγο ασχοληθεί κανείς μαζί της καταλαβαίνει ότι πέραν της μεγάλης χορογράφου που σίγουρα υπήρξε ήταν και πολύ ωραίος άνθρωπος κάτι που ίσως διαφαίνεται κοιτώντας έστω μόνο μερικές από τις φωτό της που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω μία και σίγουρα ήθελα κάποια με τσιγάρο, διόλου δύσκολο βέβαια αφού απ'ότι φαίνεται πάντα είχε ένα τσιγάρο στο χέρι. Δεν θέλησα να μάθω πώς πέθανε, το μόνο που ξέρω είναι ότι πέθανε μέσα σε λίγο χρόνο, κάτι που κινδύνεψε να ματαιώσει την πραγματοποίηση της ταινίας που ετοίμαζε μαζί της ο Βιμ Βέντερς. Ευτυχώς, κάτω κι από την πίεση των συνεργατών της πείστηκε ο Βέντερς να κάνει την ταινία και χωρίς αυτήν. Και λέω ευτυχώς γιατί χάρη στην ταινία θα τη γνωρίσουν άνθρωποι που δεν την ήξεραν καν κι αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί έτσι όπως επηρέασε θετικά όλους όσους τη συνάντησαν στη ζωή τους θέλω να πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να περάσει και σε ένα ευρύτερο κοινό μέσω μιας πετυχημένης ταινίας. Πέραν αυτής της ρομαντικής σκέψης η ταινία αξίζει πολλά λεφτά. 'Ηταν πολύ καλλίτερη απ'ότι περίμενα κι απ'ότι γράψαν οι κριτικές. Η πιο ευχάριστη έκπληξη στο φετεινό σινεμά, μαζί ίσως με το Incendies.

Matsukaze_ opéra-ballet_La Monnaie_4/5/11

Την επομένη των "Κρεμασμένων" του JDP, "καπάκι" στη Monnaie για το Matsukaze. Το επισημαίνω γιατί το παρόν blog πρέπει να δικαιώνει αλλά και να δικαιολογεί τον τίτλο του της "Καθημερινής Τέχνης", η οποία είναι όντως σχεδόν καθημερινή κι αυτό είναι το μεγάλο του ατού αλλά και το μεγάλο του πρόβλημα. Πού χρόνος να καταγράφονται όλα!

Επιστρέφω στο θέμα μας. Το μεγάλο όνομα αυτής της παράστασης είναι για μένα η μεγάλη γερμανίδα χορογράφος Sasha Waltz, δηλαδή αν ο διευθυντής της Monnaie δεν είχε τη φαεινή ιδέα να ζητήσει από την SW κι εκείνη να δεχτεί να σκηνοθετήσει μπορεί και να είχαμε πεθάνει από πλήξη.

Matsukaze είναι το όνομα μιας εκ των δύο αδελφών που έχουν ερωτευτεί τον ίδιο άντρα. Την άλλη τη λένε Murasame. Matsukaze, σημαίνει τον άνεμο μέσα στα πεύκα ενώ Murasame είναι η βροχή του φθινοπώρου. Δεν είναι υπέροχο να σημαίνουν κάτι τα ονόματα του κόσμου?

Ο άντρας λοιπόν πεθαίνει κι οι δύο αδελφές πεθαίνουν κι αυτές από τη λύπη τους, όμως τα πνεύματά τους στοιχειώνουν την ακρογιαλιά στην οποία μάζευαν αλάτι όσο ακόμη ήταν ζωντανές.

'Ολα αυτά τα "περίεργα" για μας συμβάντα, η σύζευξη δηλαδή δύο κόσμων, αυτού των ζωντανών και αυτού των πνευμάτων, βγάζουν ένα απολύτως ονειρικό αποτέλεσμα συνδυαζόμενα με την πολύ ωραία ονειρική επίσης μουσική του γιαπωνέζου Toshio Hosokawa και φυσικά την εμπνευσμένη σκηνοθεσία-χορογραφία της Sasha Waltz.

De gehangenen (Les pendus)_JOSSE DE PAUW & JAN KUIJKEN_KVS BOL_3/5/11

"Οι κρεμασμένοι" σε σκηνοθεσία και κείμενο του Josse de Pauw και μουσική του Jan Kuijken, ήταν άλλη μια έκπληξη που ζήσαμε πριν λίγες μέρες στον ωραιότερο θεατρικό χώρο των Βρυξελλών, που είναι το KVS BOL φυσικά. 'Αργησα να γράψω το σχόλιο γιατί πραγματικά εμπειρίες σαν κι αυτήν δεν περιγράφονται. Ή είσαι εκεί και το ζεις και κερδίζεις ή δεν είσαι κι έχεις χάσει. Προσπάθησα να επιλέξω τη φωτό που μπορεί να δώσει μια καλή ιδέα και κυρίως την πιο πρωτότυπη απ'όλες που έκανε τους ενοχλητικούς κάθε φορά υπότιτλους να αποτελούν αυτή τη φορά κύριο στοιχείο του δρώμενου. Τους βλέπετε μπροστά να καλύπτουν τη σκηνή στην οποία βρίσκεται μια ορχήστρα αποτελούμενη από δεκαοκτώ μουσικούς που παίζουν με πέντε τύπους κρεμασμένους από πάνω τους σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Οι πέντε κρεμασμένοι, οι δύο ηθοποιοί οι τρεις τραγουδιστές, οι τρεις γυναίκες οι δυο άντρες, είναι αυτοί που έχουν τιμωρηθεί επειδή ρώτησαν να μάθουν παραπάνω απ΄ό,τι επιτρέπεται, αυτοί οι ενοχλητικοί περίεργοι που δεν χάφτουν το παραμύθι όπως τους σερβίρεται.

Σ'αυτούς εννοείται αφιερώνεται το έργο, σ'αυτούς που πλήρωσαν ακριβά αυτή τους την περιέργεια, που έσκυψαν έξω από το παράθυρο του τρένου παρά τη ρητή απαγόρευση.

'Αλλο στοιχείο "κουφό" ήταν η μετάφραση ορισμένων κειμένων στα λατινικά! Πώς το σκέφτηκε ο De Pauw αυτό? Να ζητήσει να μεταφραστούν στα λατινικά τα κείμενα των τραγουδιών της παράστασης για το λόγο ότι τα λατινικά είναι η γλώσσα της επιστήμης και της θρησκείας. Γι'αυτό ξεχωρίζει και είναι μεγάλος ο De Pauw. Για κάτι τέτοιες ιδέες. Τον γνώρισα σαν ηθοποιό και τον θαύμασα απεριόριστα μ'αυτή την υποβλητική παρουσία και ειδικά τη φωνή του, μετά είδα παραστάσεις που είχε σκηνοθετήσει αλλά δεν έπαιζε ο ίδιος, μετά μια αξέχαστη βραδυά στο Εθνικό διάβασε δικά του κείμενα, αυτός μόνος σε μια μικρή αίθουσα κι εκεί ανακάλυψα ότι είναι και συγγραφέας, ίσως και φιλόσοφος. Il est un grand M. De Pauw. Τι να λέμε τώρα. Να προσθέσω μόνο ότι το εν λόγω έργο, το οποίο ο ίδιος σεμνά χαρακτηρίζει "υβριδικό μουσικό θέατρο" θα παιχτεί και στο Theatre National το Δεκέμβριο.

Χάρολντ Πίντερ_Θερμοκήπιο_Θέατρο Οδού Κυκλάδων

Διάλεξα αυτή τη φωτό που βρήκα στο σάιτ του θεάτρου κυρίως επειδή μου άρεσε ο τρόπος που ο Λ. Βογιατζής κοιτάζει τον Χ. Πίντερ. 'Ισως σ' αυτή την παραδοχή του ενός καλλιτέχνη προς τον άλλον να οφείλεται και η τόσο πετυχημένη σκηνοθεσία του έργου από τον Λ. Βογιατζή.

'Εργο δύσκολο, επίκαιρο όσο ποτέ, με αυτό το στοιχείο της αδυναμίας της γλώσσας να εκφράσει πιστά την πραγματικότητα, αυτό το παιχνίδι του "non dit" που λένε οι γάλλοι, που ναι μεν δεν λες ωμά αυτό που θέλεις να πεις αλλά ο άλλος λαμβάνει το ίδιο μήνυμα σαν να το έλεγες, αυτή η τέχνη της ηθελημένης ωραιοποίησης που κάλλιστα θα την λέγαμε υποκρισία, αυτό πέτυχε 100% να αποδώσει ο Βογιατζής και γι'αυτό για μένα το Θερμοκήπιο είναι από τις ωραιότερες, τις αρτιότερες παραστάσεις που έχω δει στον υποβλητικό χώρο του θεάτρου της οδού Κυκλάδων. Μέχρι και το διάλειμμα ήταν ωραίο! Ολιγόλεπτο και με στυλ.