Lars Von Trier_Melancholia

Ποιος θα το περίμενε ότι την ταινία της χρονιάς θα τη βλέπαμε τέλος Αυγούστου. 'Εκανε μια μπραφ ο Lars Von Trier και τους βούλωσε όλους. Τι κι αν δεν πήρε το βραβείο στις Κάννες που σίγουρα θα το άξιζε. Και χωρίς βραβείο εύκολα την τοποθετεί κανείς την ταινία ένα τουλάχιστον σκαλί παραπάνω από το Tree of life. 'Εχω γράψει πολύ καλά λόγια για το Tree of life και δεν τα ανακαλώ αλλά τούτη εδώ η ταινία κινείται σε άλλα επίπεδα σ'αυτά που κάποιος φαίνεται πως φτάνει αφού έχει περάσει κάποια μεγάλα διαστήματα απομονωμένος και μόνος με την κατάθλιψή του. Το κατέχει καλά το θέμα της μελαγχολίας ο Τρίερ, αυτό είναι γνωστό, το διατυμπανίζει ο ίδιος σε κάθε ευκαιρία αλλά τουλάχιστον τις εμπειρίες του τις μετατρέπει σε υψηλή τέχνη που την προσφέρει σε μας. Δώρο είναι αυτή η ταινία, τόση αισθητική, τόση εσωτερικότητα, τέτοιες ερμηνείες, μουσική, χρώματα, τοπία, να μένεις άφωνος. Πολλοί θα φοβηθούν τον τίτλο και δεν θα θελήσουν να τη δουν, λες και ζούνε μέσα στην τρελή χαρά κι αν την δουν θα στενοχωρηθούν!
Είναι αλήθεια ότι πήγα να τη δω με διάθεση να μου αρέσει γιατί είχα διαβάσει καλά λόγια, οι πληροφορίες μου όμως ήταν πενιχρές, δυο αδελφές, η μία καταθληπτική ή άλλη φυσιολογική.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις περισσότερα. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης. Πάντως και οι δυο αδελφές έχουν ενδιαφέρον, ίσως πιο πολύ η πρώτη γιατί αυτή ξέρει πιο πολλά. Καλή διασκέδαση!

Pedro Almodóvar_La piel que habito

Διαβάζοντας το τεύχος Ιουλίου του Cahiers de Cinema είχα "φτιαχτεί" να δω δύο καινούριες ταινίες. Την παρούσα και το Melancholia του Lars Von Trier.
Και τι ωραία έκπληξη και παρηγοριά ταυτόχρονα, με την επιστροφή στις βροχερές Βρυξέλλες νάτες και οι δύο στις αίθουσες!
Είδαμε πρώτα τον Αλμοδοβάρ λόγω βολικότερου ωραρίου και της ελαφρώς μικρότερης διάρκειας. 2 ώρες ακριβώς διαρκεί η ταινία και δεν βαρεθήκαμε φυσικά, αλήθεια πότε έχουμε βαρεθεί με τις ταινίες του Αλμοδοβάρ. Ακόμη και το Los abrazos rotos που πολλοί το είδαν σαν συρραφή των προηγούμενων ταινιών του, σαν επανάληψη και το κριτίκαραν, εγώ το βρήκα τέλειο γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, για τη σύνδεσή του με το προηγούμενο έργο του. 'Ηταν κι αυτό μια πρωτοτυπία γιατί τελικά εκτός της σκηνοθετικής μαεστρίας ο Αλμοδοβάρ ξεχωρίζει για τις πρωτότυπες ιδέες των σεναρίων του. Το στόρυ της ταινίας αυτής βασίζεται σε ένα γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα κι έτσι εμπνεόμενος απ'αυτό ο Αλμοδοβάρ κάνει ένα πέρασμα στο μυστήριο και τη δράση, φυσικά με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο. Στην αρχή όλα είναι μυστήρια και ακατάληπτα και σιγά-σιγά ξεδιαλύνουν και καταλήγουν να μοιάζουν φυσιολογικά και τρέχοντα ενώ είναι εξωπραγματικά. Δεν πρέπει να πω περισσότερα για να μη χαλάσει η έκπληξη, καλλίτερα να δει κανείς την ταινία απροετοίμαστος. Δεν μπορώ όμως να μην πω πόσο μου άρεσε ο Μπαντέρας. Αποκάλυψη. 'Ολοι παίζουν τέλεια όπως πάντα αλλά πάντα κάποιος ξεχωρίζει κι εδώ είναι ο Αντόνιο.

Επίδαυρος_30/07/2011_Ριχάρδος Γ, Κέβιν Σπέισι

'Ηταν μάλλον το καλλιτεχνικό γεγονός του φετεινού καλοκαιριού. Δεν είναι σωστό να το λέμε αυτό γιατί αδικούμε άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες που πέρασαν από το φετεινό φεστιβάλ της Αθήνας. 'Οποιος όμως βρέθηκε στην Επίδαυρο μια από τις τρεις μέρες που παρουσιάστηκε ο Ριχάρδος ο Γ με τον Κέβιν Σπέισι στον ομώνυμο ρόλο κάπως έτσι θα πρέπει να το αισθάνθηκε το γεγονός. Υπάρχουν ορισμένοι καλλιτέχνες που και μόνη η παρουσία τους στη σκηνή φτάνει για να κάνει την εμπειρία αλησμόνητη. 'Ενας απ'αυτούς είναι σίγουρα ο Κέβιν Σπέισι. Γέμιζε αφόρητα τη σκηνή μόλις εμφανιζόταν. Συγκλονιστικά παρών, με υπέροχη φωνή, με ανείπωτη κυνικότητα και σαρκασμό στη χροιά της, άψογη κίνηση, καθήλωσε ένα εύκολα απείθαρχο κοινό επί 3 συνεχείς ώρες.

'Οπως πάντα δεν έλειψαν τα αρνητικά σχόλια από το "ειδήμον" κοινό που δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι ορισμένα πράγματα μπορεί να είναι τέλεια αλλά εννοεί όλα να τα "μαγαρίζει" με διάφορες περισπούδαστες παρατηρήσεις όπως μιας κοπελιάς στην μπροστινή κερκίδα που πριν ακόμη ολοκληρωθούν τα χειροκροτήματα έσπευσε να φωνασκεί στο κινητό της "εμένα μου άρεσε ο Μπάκιγχαμ" έτσι για να ξεχωρίσει κι αυτή σε κάτι. 'Αλλοι είπαν ότι δεν ήταν αυτή η παράσταση για την Επίδαυρο, ήθελε κλειστό θέατρο. Εγώ πιστεύω ότι ήταν και θέλω να πιστεύω επίσης ότι και οι ίδιοι οι συντελεστές της παράστασης ένοιωσαν το ίδιο. Φαντάζομαι ότι και γι'αυτούς θα πρέπει να είναι σπάνια εμπειρία να παίζουν σ΄ένα τόσο μεγάλο ανοιχτό αρχαίο θέατρο, κατάμεστο από κόσμο μια τέτοια έναστρη, απολύτως ευχάριστη ελληνική καλοκαιρινή βραδιά.

Το εντελώς αναπάντεχο ήταν το κρέμασμα του πρωταγωνιστή ανάποδα επί 3 με 4 λεπτά στο τέλος. Μετά από τόσα που έκανε τις 3 ώρες το έκανε κι αυτό στο τέλος. Τα έδωσε όλα, στην κυριολεξία.

Κέβιν δεν θα σε ξεχάσουμε και ευχόμαστε να σε ξαναδούμε στα μέρη μας!