6/9/2011 Médée (Cherubini)_Théâtre de la Monnaie de Bruxelles_Σκηνοθεσία και διάλογοι Krzysztof Warlikowski

Τη Μήδεια την είχαμε δει πριν 3 χρόνια στο ίδιο μέρος. 'Ιδια παραγωγή, ίδιοι βασικοί συντελεστές, μόνο κάποιες μικρές αλλαγές που είτε χρειάζονταν είτε όχι δεν άλλαξαν κάτι στην τελική εντύπωση. 'Οσο μας άρεσε την πρώτη φορά άλλο τόσο μας άρεσε και τώρα. Ο Warlikowski τα καταφέρνει να εντυπωσιάζει πάντα ακόμη και σε επανάληψη.
Στο ρόλο της Μήδειας απολαύσαμε πάλι την πανέμορφη γερμανίδα σοπράνο Nadja Michael. Να μη χορταίνεις να τη βλέπεις και να την ακούς. Απίστευτη καλλιτέχνις. 'Ηταν μάλιστα και άρρωστη στις 6/9 (ημέρα πρεμιέρας) και οι υπεύθυνοι ζήτησαν από το κοινό να είναι επιεικές μαζί της. Εγώ τουλάχιστον δεν αισθάνθηκα ούτε στιγμή ότι ήταν άρρωστη. Δηλαδή αν δεν ήταν τι θα έκανε? Τι απίστευτες αντοχές έχουν αυτοί οι καλλιτέχνες. Κάθε φορά εκπλήσσομαι.

'Οσο για τη Μήδεια, τι να πούμε, γνωστή η ιστορία της. 'Οπως πολύ εύστοχα το τοποθέτησε κάποιος "η Μήδεια είναι ο εφιάλτης του γκομενιάρη άντρα".
Να προσθέσω ότι τα σινεμά UGC στις Βρυξέλλες έχουν συμβληθεί φέτος με την όπερα της Μονέ Βρυξελλών και υπάρχει πρόγραμμα άλλοτε απευθείας και άλλοτε σε μαγνητοσκόπηση διαφόρων έργων. Επίσης τα σινεμά KINEPOLIS συνεχίζουν να αναμεταδίδουv απευθείας από τη Νέα Υόρκη.

Για τον Βαρλικόφσκι θα ξαναγράψω σύντομα. Δεν εξήρα το ταλέντο του όσο θα ήθελα στο παρόν σημείωμα. Α bientot!

La guerre est déclarée_Valérie Donzelli

Αυτή η χαρούμενη αφίσα ανήκει σε σκηνή από μια ταινία που ήταν από τις πιο ζόρικες αλλά και τις πιο σπουδαίες που είδαμε τελευταία. Γαλλικής προέλευσης και αυτογιογραφική, με σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια τη μαμά και πρωταγωνιστή τον πατέρα. Νέο και ερωτευμένο ζευγάρι γεμάτο ορμή για τη ζωή αποκτά μωρό όπως τόσα άλλα ζευγάρια, όμως το δικό τους μωρό στο χρόνο επάνω αρρωσταίνει βαριά. Διάγνωση, καρκίνος στον εγκέφαλο. Παναγία μου! Και αρχίζει ο Γολγοθάς που κρατάει 8 χρόνια, 3 στα νοσοκομεία για τις θεραπείες και 5 για να σιγουρέψεις τη μετάσταση. Γκραν γκινιόλ. Ναι. Αλλά να που συμβαίνει. Μου άρεσε η ταινία, για τον ξέφρενο ρυθμό της, για το ότι δεν ξέπεσε στο μελό κι ήταν πολύ δύσκολο να μην ξεπέσει και γιατί η γεύση που σου αφήνει έχει να κάνει με τη δύναμη της ζωής κι όχι την απειλή του θανάτου που σίγουρα ενυπάρχει στην ταινία. Είναι αξιοθαύμαστα αυτά τα παιδιά που μπόρεσαν να κάνουν ταινία την προσωπική τους τραγωδία από την οποία βγήκαν νικητές αλλά με πόσο μεγάλο τίμημα άραγε. Τώρα, τι να πω, δείτε τη. Ε ναι, δείτε τη γιατί είπαμε δεν πάμε σινεμά για να διασκεδάσουμε, πάμε για να γινόμαστε κομμάτια!

Beginners_Mike Mills

Ωραία ταινία με φαινομενικά δύσκολο θέμα, ο πατέρας που στα 75 του, αμέσως μετά το θάνατο της γυναίκας του, αποκαλύπτει στο γιο του ότι είναι γκέι. Και φυσικά δεν σταματάει στην αποκάλυψη, εννοεί τα χρόνια που του απομένουν να τα ζήσει με φανερωμένο σε όλους το μυστικό του. Το στόρυ καλύπτει το διάστημα που μεσολαβεί από την αποκάλυψη μέχρι το θάνατο του πατέρα, δηλαδή το διάστημα της ελευθερίας. Με διάφορα φλας-μπακ μπαίνουμε λίγο και στο κλίμα της οικογένειας. Η μάνα το ήξερε, το δέχτηκε με τη σιγουριά ότι θα το γιατρέψει το κουσούρι του άντρα της. Μιλάμε για γάμο που έγινε το 1955, εποχή που η ομοφυλοφιλία αντιμετωπιζόταν σαν αρρώστια. Να μην πολυλογώ. Η ταινία λέει, έχει πολύ καλό σενάριο, πολύ καλό στήσιμο της ιστορίας, χωρίς δραματοποιήσεις. Μου άρεσε που η σχέση γιου-πατέρα δεν επηρεάστηκε από τα νέα δεδομένα. Σαφώς υπερ των γκέι η ταινία, έχω μόνο μια μικρή αντίρρηση στην εικόνα που βγάζει όσον αφορά τον κόσμο των γκέι. Η αντίρρησή μου συνίσταται στο ότι ο κόσμος αυτός παρουσιάζεται χαρούμενος με πολλή αγάπη και αλληλεγγύη, με μεγάλη χαρά για τη ζωή, σκέτο γλέντι, ενώ ο άλλος κόσμος, ο κόσμος των στρέιτ, αντιπροσωπεύεται από ένα γιο, που σέρνεται στη ζωή, κουβαλάει μια ασήκωτη κατάθλιψη, δεν καταφέρνει να στεριώσει σε καμια σχέση, σαν να αντιστέκεται στην ευτυχία. Είναι άραγε έτσι τα πράγματα?