Andreas Scholl & Philippe Zaroussky 9.12.2010. Bozar-Bxl

Με καθυστέρηση γράφω γι'αυτά τα δύο ωραία παιδιά που έτσι κι ανοίξουν το στόμα τους σε στέλνουν στον άλλο κόσμο στην κυριολεξία. Για πρώτη φορά εμφανίστηκαν μαζί και ευχόμαστε να το επαναλάβουν, περιμένουμε δε με ανυπομονησία το cd από την κοινή τους εμφάνιση και τα αναπόφευκτα ντουέτα. Σεμνοί, συμπαθείς, άμεσοι, όμορφοι σε κερδίζουν και πριν ακόμη ξεκινήσουν το τραγούδι. Πραγματικά είναι τύχη να συμμετέχει κανείς σε τέτοιες βραδυές. Προσωπικά πήγα για να ακούσω τον δεύτερο αλλά στο δεύτερο μέρος με κέρδισε ο πρώτος. Δεν θα ξεχάσω την κυρία στην πρώτη σειρά που ήξερε απέξω όλα τα τραγούδια τους και τα ψιθύριζε μαζί τους. Τόση ευτυχία σπάνια έχω δει σε πρόσωπο ανθρώπου.

INCENDIES - Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Wajdi Mouawad - Σκηνοθεσία Denis Villeneuve

Πολύ δυνατή ταινία με ένα απίθανο σενάριο που μοιάζει απίστευτο αλλά αν το σκεφτεί κανείς καλλίτερα, γιατί όχι, λένε ότι η ζωή φτιάχνει τα πιο περίεργα σενάρια, άρα κι αυτό θα μπορούσε να είναι ζωή αληθινή. Ο συγγραφέας του θεατρικού έργου στο οποίο βασίζεται η ταινία έχει δώσει έναν ενδιαφέροντα ορισμό του τι είναι καλλιτέχνης που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση της ταινίας αυτής. 'Οτι ο καλλιτέχνης είναι ένας σκαραβαίος που ψάχνει μέσα στις ακαθαρισίες της κοινωνίας για να βρει τροφή και να φτιάξει έργα και τρεφόμενος έτσι με το "σκατό" του κόσμου καμιά φορά καταφέρνει να αναδείξει την ομορφιά.

Δύο νέα παιδιά, αγόρι και κορίτσι, δίδυμα αδέλφια παραλαμβάνουν εν είδει διαθήκης από έναν συμβολαιογράφο δύο επιστολές της πρόσφατα πεθαμένης μητέρας τους. Δεν περιέχει περιουσιακά στοιχεία, όπως συνήθως συμβαίνει, αλλά την ίδια την ιστορία της που προφανώς τα παιδιά της δεν έμαθαν ποτέ από την ίδια. Δεν τους την αποκαλύπτει, τους βάζει να την βρουν μόνα τους, δίνοντας τις κατάλληλες οδηγίες. Οδοιπορικό λοιπόν στις ρίζες της μάνας που είναι και το κλειδί της αρχής της δικής τους ιστορίας. Γυρισμένη στην Ιορδανία με ωραία μουσική, φωτογραφία και ερμηνείες οι 2 ώρες και 10 λεπτά περνούν χωρίς σχεδόν να το καταλάβεις.

Το σπίτι της Μπερνάντα 'Αλμπα - Θέατρο οδού Κεφαλληνίας - Γενάρης 2011

'Αλλη μία ωραία παράσταση στην Αθήνα φέτος. Η κρίση προτρέπει σε ποιότητα για να ξεπερνιέται. Ακούστηκε ρητορικό όταν πρωτοειπώθηκε αλλά απ' ό,τι φαίνεται είναι κάτι που συμβαίνει μόνο του σε ανάλογες περιστάσεις. Κάποια παρηγοριά είναι κι αυτή. Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα δεν είχε τύχει να το δω ποτέ παρότι πάντα μου άρεσε ο τίτλος. 'Ομως δυστυχώς το σπίτι αυτό με το ωραίο όνομα δεν περιείχε καμία χαρά. Μόνο γυναίκες καταρχήν, μάνα, γιαγιά, υπηρέτρια και πέντε κόρες γεμάτες ζωή που καταπιέζεται απ'όλες τις μεριές και κυρίως από τη δεσποτική μάνα. Κάτι χειρότερο από μοναστήρι στο οποίο τουλάχιστον πηγαίνεις με τη δική σου θέληση. Αρσενικός όπως είπαμε δεν υπάρχει, όμως είναι διαρκώς παρών και ρυθμιστής των γυναικείων σχέσεων εφόσον η καθεμία από τις κόρες έχει και μια διαφορετική σχέση μαζί του, φανερή, κρυφή ή ανομολόγητη. Καταπιεστικό έργο με τη μηδενική απόσταση μεταξύ σκηνής και πλατείας-κοινού να κάνει αυτό που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά σου ακόμη πιο έντονο. Καθηλωθήκαμε πάλι, κιχ να μην ακούγεται. 'Ετσι πρέπει να είναι το θέατρο. Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσουμε κάποια από τις ηθοποιούς. 'Ολες τα έδωσαν όλα για το συγκλονιστικό αποτέλεσμα. Μπράβο τους. Δεν θα τις ξεχάσουμε εύκολα αυτές τις δυνατές-αδύνατες γυναίκες.

Somewhere - Σοφία Κόππολα

Η Σοφία Κόππολα μου αρέσει. Και τις έχω δει όλες της τις ταινίες κι όλες μου άρεσαν και σε καμία δεν βαρέθηκα. Ούτε φυσικά σ'αυτήν για την οποία ακούστηκαν όλες οι δυνατές κακίες. 'Οτι της έκανε χάρη ο Ταραντίνο και της έδωσε το χρυσό λιοντάρι της Βενετίας γιατί ήταν πρώην της. Λες και οι πρώην κάνουν χάρες. Και μάλιστα τέτοιες. Πιστεύω ότι η Κόππολα αντιπροσωπεύει κάτι καινούριο στο σινεμά. Και πρωτότυπα θέματα και ασυνήθιστο γύρισμα. Δεν μας θυμίζει κάποιον άλλο σκηνοθέτη κι αυτό της δίνει παραπάνω αξία γιατί κάλλιστα θα μπορούσε να θυμίζει τον μπαμπά της. Είναι αυτόνομη και αυθύπαρκτη και κυρίως σπουδαία. Γιατί καταφέρνει να σε έχει σε ενδιαφέρον χωρίς υπόθεση, χωρίς δράση, μόνο με το να σε βάζει σε κατάσταση που ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι δική σου. 'Οπως εδώ στην καθημερινότητα του σταρ όταν δεν είναι σταρ. 'Οταν είναι αυτός με τον εαυτό του και τη ζωή του κάθε μέρα. Ωραίο θέμα. Και χρήσιμο. Για να σταματήσουμε να τους "θαυμάζουμε" επιτέλους όλους αυτούς και να τους ζηλεύουμε ίσως, ακόμη χειρότερα. Ωραία ταινία. Χωρίς πολλά λόγια αλλά να βγαίνεις γεμάτος σκέψεις. Δεν ξέρω αν το άξιζε το συγκεκριμένο βραβείο. Πάντως η ταινία αξίζει.

The kids are all right - Lisa Cholodenko

Η Τζούλιαν Μουρ και η Αννέτ Μπένινγκ είναι αρκετός λόγος για να δεις αυτή την ταινία, για να μην πούμε ότι μόνο αυτό αξίζει. Διαφορετικά τι ενδιαφέρον μπορεί να βρει κανείς σε μια υπόθεση απιστίας που λήγει ως συνήθως με την επιστροφή του άπιστου στην οικογένεια. Μόνο που εδώ το ζευγάρι απαρτίζουν δύο γυναίκες. Υπάρχουν και δύο παιδιά που τα γέννησαν οι ίδιες, ένα η καθεμιά, με εξωσωματική φυσικά. Μεταξύ μας, όσο και να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, εγώ δεν γνωρίζω καμία τέτοια οικογένεια ούτε έχω ακούσει να υπάρχει κάπου πλήν αυτής της ταινίας. Καλογυρισμένη και άριστα παιγμένη βλέπεται ευχάριστα και άνετα και πείθει ότι όλα τα ζευγάρια, ό,τι ζευγάρια νάναι, αντιμετωπίζουν τα ίδιου τύπου προβλήματα και έχουν τα ίδια προβλήματα με τα παιδιά τους. Αδύνατον να μην θυμηθεί κανείς την αξέχαστη ατάκα του Γούντι Άλλεν "'εδώ τρέχουμε στους ψυχαναλυτές που είχαμε μια μάνα, φαντάσου νάχεις δύο".

Another Year - Mike Leigh

Την καινούρια ταινία του Μάικ Λη την είδα έχοντας πλήρη άγνοια για το θέμα. Υπάρχουν κάποιοι σκηνοθέτες που μπορείς να πηγαίνεις και να βλέπεις τις ταινίες τους απροετοίμαστος και κυρίως σίγουρος ότι αποκλείεται να απογοητευτείς. Στη συνέχεια διάβασα κριτικές, μόνο καλές νομίζω και άκουσα κάποια αρνητικά σχόλια από φίλους που την είδαν. Ενδέχεται να προκαλεί λίγο το θέμα δεδομένου ότι δείχνει ένα ελαφρώς προχωρημένης ηλικίας ζευγάρι που έχει μια πολύχρονη ήρεμη σχέση και γίνεται χωρίς να το θέλει πόλος έλξης διαφόρων ατόμων του περιβάλλοντός τους που για διάφορους λόγους δεν ζουν μια ήρεμη και ισορροπημένη ζωή. Μπορεί να απατώμαι οικτρά όμως νομίζω ότι αυτό ήθελε να πει ο σκηνοθέτης. 'Οτι μόνο μέσα από μια ήρεμη σχέση μπορεί κανείς να έχει ισορροπία. Πώς όμως να το παραδεχτεί αυτό κάποιος όταν πηγαίνει να δει την ταινία και ταυτίζεται ας πούμε με την σαραντάρα αλκοολική συνάδελφο της κυρίας που ζαχαρώνει τον γιο του ζεύγους? Η ζωή τα έχει όλα αυτά και μπορεί κάποιος να βρίσκεται για περιόδους σε νορμάλ και μη νορμάλ καταστάσεις. 'Ομως το μήνυμα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι έγκυρο. Η νορμάλ ζωή και κυρίως η νορμάλ σχέση εξασφαλίζει ισορροπία. Δυστυχώς ούτε τα πάθη ούτε οι "ανορθογραφίες", όπως μεγάλες διαφορές ηλικίας, σχέσεις συμφέροντος κλπ. Εγώ τη συνιστώ την ταινία ως μάθημα νορμαλιτέ.

Συρανό ντε Μπερζεράκ στο Εθνικό Θέατρο στις 2 του Γενάρη 2011

Στη φωτογραφία η Ρωξάνη δείχνει στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο άντρες που και την αγαπούν και τους αγαπά κι αυτή και τους δύο. Το πιο περίεργο ερωτικό τρίγωνο της θεατρικής δραματουργίας θα το βλέπουμε όπου και όποτε παίζεται κυρίως για να ακούμε το ασύγκριτο κείμενο, τα λόγια του μυταρόγκα Συρανό που εκτός από τη Ρωξάνη καταφέρνουν να συγκινούν και να καθηλώνουν σύσσωμο το εκάστοτε κοινό ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. 'Αλλη μια έξοχη παράσταση του Εθνικού που φέτος φαίνεται να βρήκε το ρυθμό του και εκπλήσσει με τις άρτιες παραστάσεις του.

Φρεναπάτη του Πιερ Κορνέιγ στο Εθνικό Θέατρο

Ανήμερα την Πρωτοχρονιά απολαύσαμε στο Εθνικό μας Θέατρο τη Φρεναπάτη με συμμετοχή έκπληξη στο κάστινγκ του αγέραστου Γιάννη Βογιατζή και της Εύας Κοταμανίδου σε συγκινητική συνύπαρξη με πληθώρα νέων πολύ ταλαντούχων ηθοποιών. Εκτός της άψογης παράστασης ιδιαιτέρως μας ευχαρίστησε η άριστη εκμετάλλευση των τεχνικών δυνατοτήτων της εκσυγχρονισμένης σκηνής στις οποίες μας είχε ευαισθητοποιήσει αριστοτεχνικά ο μέγας πλην άφαντος Δημήτρης Παπαϊωάννου. Στις αρχικές του παραστάσεις μας είχε λίγο απογοητεύσει το Εθνικό, φέτος όμως μας έδειξε ότι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την Κομεντί Φρανσαίζ, ας πούμε. Γι'αυτό πήγαμε και την επόμενη μέρα και είδαμε τον Συρανό ντε Μπερζεράκ.