Τσετσίλια Μπάρτολι-Sacrificium

Οι πρόσφατες εμφανίσεις της Τσετσίλια Μπάρτολι στις Βρυξέλλες στις 15 και 17 Νοέμβρη και οι συζητήσεις που αναπόφευκτα προκαλούνται πάντα με τις εμφανίσεις της στάθηκαν η αφορμή να εμβαθύνουμε χωρίς να το θέλουμε ίσως σε ένα θέμα που για πολλούς ήταν μεν γνωστό αλλά και άγνωστο ταυτόχρονα. Το φαινόμενο των καστράτων και η αξία της θυσίας τους στο όνομα της τέχνης. Για παράδειγμα ποιος ήξερε, εκτός ίσως από τους ασχολούμενους με την ιστορία της όπερας, ότι γύρω στα 4.000 παιδιά ευνουχίζονταν ετησίως προκειμένου να αποκτήσει η όπερα 2 το πολύ εξαιρετικούς τραγουδιστές που με τις μοναδικές φωνές τους πρόσφεραν απροσμέτρητη τέρψη στους λάτρεις του είδους; Αυτά γίνονταν κατά κόρον τον 18ο αιώνα στην Ιταλία και κατά κύριο λόγο στη Νάπολη. Η επίσημη δικαιολογία γι’αυτό το διαδεδομένο «έγκλημα» στο οποίο συνεργούσαν και οι γονείς προσδοκώντας μια λαμπρή καρριέρα για τα παιδιά τους ήταν η αντικατάσταση των γυναικείων φωνών που δεν μπορούσαν να ακούγονται σε ορισμένους χώρους. Φαίνεται όμως ότι οι φωνές των καστράτων είχαν κάτι το μοναδικό καθότι συνδύαζαν τη γλυκειά φωνή του μικρού αγοριού με τη δυνατή φωνή που μπορεί να βγει από τα ανδρικά πνευμόνια. Μάλλον επρόκειτο για ανεπανάληπτη συγκυρία γι’αυτό και λέγεται πως η απαγόρευση της χρήσης καστράτων ναι μεν αποκατέστησε ένα τεράστιο θέμα ηθικής η τέχνη όμως ζημιώθηκε τα μέγιστα. ‘Ετσι θα είναι για να το λένε οι ειδικοί. ‘Όμως η Τσετσίλια Μπάρτολι έβαλε ένα μεγάλο στοίχημα και το κέρδισε. Τόλμησε να τραγουδήσει άριες της εποχής των καστράτων και φυσικά το πέτυχε. Το έκανε για να μας αποδείξει ότι έχει «φωνάρα» ή και για να δείξει την αντίθεσή της γι’αυτή την αποτρόπαιη πράξη που ναι μεν έδωσε μερικές καταπληκτικές σίγουρα φωνές, δημιούργησε όμως στρατιές δυστυχισμένων ανθρώπων; ‘Όπως και να είναι η τελευταία της δουλειά είναι θεϊκή. Αγοράστε το δίσκο της και απολαύστε την.

http://www.youtube.com/watch?v=WZdcp_FpfqI

http://archives.lesoir.be/musique-cecilia-%3Cspan-class%3D%22found%22%3Ebartoli%3C-span%3E-en_t-20091117-00QWWL.html?query=bartoli&firstHit=0&by=10&sort=datedesc&when=-1&queryor=bartoli&pos=0&all=2022&nav=1

‘Ελλη Παππά

Για την ‘Ελλη Παππά έγραψαν πολλοί τις τελευταίες μέρες με αφορμή τον πρόσφατο θάνατό της.
Από τα πολλά που διάβασα προτιμώ να μεταφέρω κάτι το οποίο με έκανε να γελάσω γιατί είναι αλήθεια ότι οι λεπτομέρειες από τη ζωή ατόμων σαν την ‘Ελλη Παππά μόνο δάκρυα μπορεί να προκαλέσουν παρόλο που η ίδια με την όλη της στάση μας δείχνει ότι μάλλον αυτό ήταν το τελευταίο μέσο με το οποίο αντιμετώπιζε τις απίστευτες ταλαιπωρίες της ζωής της.

Σε συνέντευξή της στην ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ τον Δεκέμβρη του 2006 της τέθηκε η ερώτηση :
-Την πολιτική μας σκηνή, πώς τη βλέπετε συνολικά;
«Σαν να είμαι στη θάλασσα και έχει τσούχτρες. Αυτό το γλοιώδες πράγμα που σε τσιμπάει ξαφνικά και δεν ξέρεις από πού σου ‘ρχεται».

Στην κηδεία της ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε σε απόσπασμα από άλλη συνέντευξή της :
«Εγώ το μόνο στο οποίο προσβλέπω, εκεί όπου μπορώ να δω μία ελπίδα, είναι η νέα γενιά. Βιάζεσαι, μου λένε μερικοί, αλλά το πιστεύω, ακούγοντας τα ίδια τα νέα παιδιά που έρχονται εδώ, χωρίς να τα ξέρω, για να μιλήσουν μαζί μου. Και διαπιστώνω ότι αρνούνται αυτόν τον κόσμο, δεν τον θέλουν. Αυτό είναι το μόνο που με γαληνεύει στην Ελλάδα σήμερα».

(Την υπέροχη φωτογραφία τη δανείστηκα από την ΑΥΓΗ)

Théâtre

"Under the Volcano" (1947) de Malcolm Lowry
Guy Cassiers met en scène l’une des grandes œuvres littéraires du XXe siècle
Adapation du text et protagoniste: Josse de Pauw
Kaaitheater-Bruxelles-30/10/2009

L'histoire se déroule au Mexique, le 2 novembre 1938, Jour des Morts.

Une histoire pleine d'amour, un amour qui se fait inutile, puisque impossible à cause de l'alcoolisme dont souffre le personnage principale. Parce que l'alcool offre une fausse sensation d'autosuffisance qui conduit à la longue à l'isolement, à la creation d'un monde propre de l'alcoolique dans lequel personne n'a accès.

Malgré son sujet évidemment triste la piece réussit à nous faire sentir beacoup de poésie dans tout ça en mettant en évidence les sentiments de vraie amour qui sont là, présents, mais qui peuvent pas être communiqués, mais ce qui est important et rassurant c'est justement qu'ils existent.

Guy Cassiers et Josse de Pauw: deux noms du théâtre belge à bien retenir.

Τίτος Πατρίκιος

και λίγο ποίηση στη ζωή μας

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού "Διαβάζω", για την άκρίβεια το τεύχος αριθ. 500, είναι αφιερωμένο στον Τίτο Πατρίκιο. Δεν λέω στον ποιητή ΤΠ γιατί ο ΤΠ ήταν και πολλά άλλα πράγματα εκτός από αυτό. Παρότι γενικά πιστεύεται ότι τα προσωπικά δεδομένα ενός καλλιτέχνη δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν καθότι δεν μας αφορούν και ότι το έργο του πρέπει να απομονώνεται και αυτό μόνο να τίθεται στη δημόσια "κρίση", πιστεύω ότι γνωρίζοντάς τα κανείς μπορεί να πετύχει τελικά πολύ καλλίτερη επαφή με το έργο, να γίνει θετικότερος δέκτης του όποιου μηνύματος ή αισθήματος.

Ιδού και δύο στιχάκια που αποστήθισα:

-Πόσο μεγάλη θα έπρεπε να είναι η ζωή για να τη βαρεθούμε;

-Και πόσο μεγάλη για να παραδεχτούμε ότι αξίζει;

Εθνικό Θέατρο

"Πουθενά" του Δημήτρη Παπαϊωάννου

Εθνικό Θέατρο στις 18/10/2009

Για άλλη μια φορά βγαίνουμε από μια αίθουσα γεμάτοι. Γεμάτοι και άφωνοι. Τι σχόλια να κάνει κανείς όταν έχει μόλις έρθει σε επαφή με την τελειότητα. 'Οπως σε μια στιγμή ευτυχίας δεν θέλεις, δεν σου βγαίνει να μιλάς, έτσι κι εδώ τι να πεις. Να μιλήσεις και να το "χαλάσεις"; Ωραία που είναι όταν τα λόγια είναι περιττά!

'Αλκηστη, γυναίκα του 'Αδμητου

Η Αντονάτσι "Αλκηστη" στην Αθήνα στο Μέγαρο Μουσικής

19/10/2009

http://www.youtube.com/watch?v=z531vRkpEIM

'Οπερα του Γκλουκ βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Ευριπίδη.

Η αγάπη της γυναίκας για τον άντρα της στην πιο απόλυτη μορφή της. Η 'Αλκηστη αυτονόητα προσφέρει τη ζωή της θυσία για τη σωτηρία του 'Αδμητου, σκληρός όρος του Απόλλωνα για τη σωτηρία εκείνου από το θάνατο. Την απόφασή της καθοδηγούν δύο πεποιθήσεις: 1) κανείς άλλος εκτός από την ίδια δεν μπορεί να κάνει μια τέτοιου είδους θυσία και 2) δεν διανοείται τη ζωή (της) χωρίς αυτόν.

Οκτώβριος στον Τάμεση