Οι τρεις αδελφές - 'Αντον Τσέχοφ/Comédie Française

Για όποιον βρεθεί στο Παρίσι μέχρι τις 16 Ιουλίου 2010 και θα ήθελε να δει κάτι πολύ κλασικό σε έναν πολύ κλασικό χώρο επίσης. Κλασικό=αιώνιο? Ε, ναι.
"Για ένα χημικό, δεν υπάρχει τίποτα το ακάθαρτο στη γη. Ο συγγραφέας πρέπει να είναι εξίσου αντικειμενικός με έναν χημικό. Πρέπει να απαρνηθεί την υποκειμενική καθημερινότητα και να συνειδητοποιήσει ότι ακόμη και σωροί από κοπριά σε ένα τοπίο παίζουν ένα ρόλο αξιοσέβαστο και ότι τα κακά πάθη είναι παρόντα στη ζωή όσο και τα καλά".
Αυτά έγραφε ο Τσέχωφ το Ι887, 3 χρόνια πριν γράψει τις Τρείς Αδελφές το 1900, στο απόγειο της δόξας του μετά την επιτυχία του Γλάρου και του Θείου Βάνια. 'Εγραψε τις Τρεις Αδελφές κατόπιν παραγγελίας του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας. Η παρουσίασή του το 1901 δεν ενθουσίασε το κοινό, κάτι που συχνά συνέβαινε με τα έργα του, όμως τελικά το κοινό ενθουσιάζεται μπροστά σ'αυτή την εικόνα που αντανακλά την καθημερινότητα και την ιστορική πραγματικότητα της εποχής.
Ο Τσέχωφ πέθανε το 1904 σε ηλικία 44 ετών.

Théâtre du Soleil http://www.theatre-du-soleil.fr/thsol/index.php

Το εν λόγω θέατρο εδρεύει στο Παρίσι, για όσους δεν το ξέρουν. Κανονικά, κάποιος που αγαπάει λίγο το θέατρο και είναι και λίγο περίεργος μπορεί να δει παράσταση εκεί χωρίς καμιά ιδιαίτερη προετοιμασία, εκτός βέβαια από το κλείσιμο θέσης.
Στην αφίσα ο τίτλος του έργου που παίζεται αυτή την εποχή. Το είδαμε πρόσφατα και μας άρεσε κυρίως γιατί πήγαμε μ'αυτή τη διάθεση. Γιατί έχει λίγο κόπο το πράγμα. Και κάπως έξω από το Παρίσι βρίσκεται το θέατρο (μετρό δηλαδή και μετά λεωφορείο) και άβολα τα καθίσματα είναι και οι παραστάσεις εκεί διαρκούν συνήθως πολύ. Δηλαδή 4 ώρες είναι μια νορμάλ διάρκεια. 'Ομως, δεν είναι μόνο η παράσταση ο λόγος που επιλέγει κανείς αυτή την ωραία περιπέτεια. Είναι όλος ο χώρος μαγικός και κυρίως ένας χώρος που πραγματικά σε υποδέχεται. Αισθάνεσαι σαν ένας καλεσμένος που τον περιποιούνται. Του δίνουν να φάει, να πιει, να ζεσταθεί αν κρυώνει και παίζουν για χάρη του με πάθος δεκάδες ηθοποιοί. Αυτά συμβαίνουν εν Παρισίοις, μεταξύ των άλλων. Δηλαδή μαστ προορισμός για πολλούς λόγους.

Claude Lévi-Strauss (1908-2009)

Είναι λίγο αργά ίσως να μιλήσουμε για τον Κλωντ Λεβί Στρος, με αφορμή το θάνατό του μόνο, που έτσι κι αλλιώς έχει συμβεί εδώ και ήδη 8 μήνες. Είναι όμως σίγουρα καλύτερα να συμβαίνουν πράγματα που να σε κάνουν να ανατρέχεις σε σκέψεις και δηλώσεις ανθρώπων σαν κι αυτόν, "ανθρώπων" με όλη τη σημασία της λέξης.

Αφορμή λοιπόν για την ανάγκη να ανατρέξουμε σε διάφορες θέσεις και απόψεις που είχε ο ΚΛΣ διατυπώσει σε διάφορες συνεντεύξεις του, στάθηκε η απαγόρευση της μπούργκας στην Ισπανία η οποία ακολούθησε το παράδειγμα της Γαλλίας και του Βελγίου και ασφαλώς, έπεται η συνέχεια. 'Οπως πίσω από όλες τις απαγορεύσεις υπάρχει κι εδώ μία "πειστική" αιτιολόγηση, η μη παρεμπόδιση της δυνατότητας να αναγνωρίζονται οι πολίτες και άλλα ηχηρά επιχειρήματα. Κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω γι'αυτό το ζήτημα, είτε τη μπούργκα είτε τη μαντίλα, θυμάμαι την απλή σκέψη που είχε διατυπώσει ο ΚΛΣ σε κάποια από τις συνεντεύξεις του, ερωτηθείς τι γνώμη έχει για τη συζήτηση αυτή. Είχε πει "για μένα, πρόκειται απλά και μόνο περί αγένειας". Τόσο απλά μπορεί λοιπόν να το δει κανείς και να κάνει ένα βήμα μπροστά στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα.

Ο ΚΛΣ κατατάσσεται στους ανθρωπολόγους/εθνολόγους. Ο ίδιος μάλλον θεωρούσε τον εαυτό του καταρχήν εθνολόγο και μετά ο,τιδήποτε άλλο. Τι είναι λοιπόν η εθνολογία? 'Οχι πώς δεν ξέρουμε, αλλά ας αφήσουμε τους ειδικούς να μας θυμίσουν τι ακριβώς είναι, λίγο πιο επιστημονικά, δηλαδή πιο απλά. Καταρχήν "δεν είναι μια ειδικότητα που καθορίζεται από ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, τις "πρωτόγονες" κοινωνίες. Είναι ένας τρόπος σκέψης, αυτός που επιβάλλεται όταν το αντικείμενο είναι άλλο, και απαιτεί να μεταμορφωθούμε εμείς οι ίδιοι. 'Ετσι γινόμαστε οι εθνολόγοι της ίδιας μας της κοινωνίας, άν πάρουμε την απόστασή μας από αυτήν".