Le Gamin au Vélo_Luc & Jean-Pierre Dardenne

Οι αδελφοί Dardenne πάντα μας "ζορίζουν" με τις ταινίες τους αφού από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή παρακολουθούμε τα δρώμενα με κομμένη την ανάσα. Καθαρά κοινωνικό σινεμά, με φοβερούς πάντα ηθοποιούς και κάθε φορά μια αποκάλυψη όπως εν προκειμένω ο πιτσιρικάς που σηκώνει όλη την ταινία επάνω του σε έναν ρόλο δύσκολο όσο δύσκολη μπορεί να είναι η περίπτωση ενός παιδιού που εγκαταλείπεται εν ψυχρώ από τον πατέρα του.

Μου αρέσουν οι ταινίες των Dardenne γιατί μας βγάζουν για λίγο από το χρυσό μας κλουβί, στο οποίο βέβαια γρήγορα επιστρέφουμε, και μας πηγαίνουν λίγο πιο κεί να δούμε πώς ζουν οι άλλοι, οι πολλοί. Το καλό με την ταινία αυτή είναι ότι είναι τελικά αισιόδοξη κι αυτή η αισιοδοξία βασίζεται στην ιδέα της ατομικής συμβολής σε ένα πρόβλημα. Να πούμε ότι δίνει ένα μήνυμα του τύπου, βλέπετε ένα πρόβλημα δίπλα σας και μπορείτε να κάνετε κάτι, κάντε το, μη νομίζετε ότι κάποιος άλλος, απροσδιόριστος θα το κάνει. Δηλαδή μην είστε θεατές, όπως λέει κι ο Καστελούτσι, τι σημαίνει κοιτάζω, δεν σημαίνει τίποτα. Μην ξεχνάμε, έχει ήδη ειπωθεί, ο αιώνας που διανύουμε θα είναι ο αιώνας της αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού, στο ατομικό επίπεδο, όχι το συλλογικό.

όσα φέρνει ο άνεμος............

11/06/11 Ρόμπερτ Σνάιντερ, Βρομιά - Φεστιβάλ Αθηνών

Η βρομιά (με όμικρον) είναι ένας τολμηρός μονόλογος γραμμένος από αυστριακό συγγραφέα με αφορμή επιθέσεις σε σπίτια μεταναστών από νεοναζί στην Αυστρία και Γερμανία πριν μερικά χρόνια. Λέω τολμηρός γιατί σε μια εποχή που το μεταναστευτικό είναι μείζον πρόβλημα σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων και η δική μας το να ανεβάζεις ένα έργο στο οποίο δίνεται ο λόγος σε έναν από αυτούς που ας είμαστε ειλικρινείς αποστρέφουμε το πρόσωπό μας όποτε τους συναντάμε δεν είναι και το πιο αυτονόητο. Ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθέτησε μια δυνατή παράσταση και ανέθεσε τον δύσκολο ρόλο σ' έναν νέο ηθοποιό τον Γιάννο Περλέγκα που χαρήκαμε πολύ που τον απολαύσαμε μόνο του. Πέραν της καλλιτεχνικής αρτιότητας εκείνο το βράδυ φάγαμε και μια γερή σφαλιάρα. Πώς να το κάνουμε, πλάσματα του θεού είναι κι αυτοί οι ανεπιθύμητοι μετανάστες. Ας αγοράζουμε πότε -πότε κανένα λουλούδι όταν μας το προτείνουν στα διάφορα εστιατόρια που ξεσκιζόμαστε στο φαί.

Ας βάλουμε κι εμείς κανένα λουλουδάκι σπίτι μας. Αυτοί έχουν τουλάχιστον 50 κάθε μέρα στο δικό όπως πολύ εύστοχα είπε κάποια στιγμή ο Σαντ, ο ιρακινός μετανάστης του μονόλογου. "Ποιος άλλος έχει 5ο τριαντάφυλλα κάθε μέρα στο σπίτι του, ε, ποιος"? Δεν νομίζω ότι μετά από αυτή την παράσταση θα μπορέσω να αποστρέφω το βλέμμα μου όταν μου προτείνουν τόσο ευγενικά το λουλουδάκι. Μάθαμε επίσης ότι δεν πρέπει να τους χαμογελάμε αρνούμενοι την προσφορά γιατί το εκλαμβάνουν ως ειρωνεία κι όχι ως καλωσύνη ή ευγένεια. 'Αδικο έχουν? Βρε τι πάθαμε!

Make love not war

Απίστευτη φωτογραφία από τη LIFO. Δεν είναι από τους αγανακτισμένους οι ξαπλωμένοι στο δρόμο. Συνέβη σε άλλη πόλη, στο Βανκούβερ και τη διάρκεια επεισοδίων που ακολούθησαν κάποιον αθλητικό αγώνα. Εικάζεται ότι η σκηνή δεν είναι ερωτική αλλά παροχή βοήθειας σε τραυματισμένη κοπέλα. Εμείς προτιμάμε να τη βλέπουμε ερωτικά!

27/5/11_KVS Bol_Desdemona_Peter Sellars, Toni Morisson, Rokia Traore

Το πρότζεκτ αυτό στηρίχτηκε στην ιδέα δύο γυναικών, μιας συγγραφέως και μιας μουσικού που θέλησαν να δώσουν φωνή στη δύστυχη Δεισδαιμόνα που τόσο άδικα έπεσε θύμα της ανεξέλεγκτης ζήλειας του συζύγου της Οθέλου. Τη σκηνοθεσία εμπιστεύτηκαν σε έναν άντρα!
Με τον Peter Sellars - Sellars όχι Sellers - στη σκηνοθεσία, την Toni Morisson να έχει γράψει το κείμενο και τη Rokia Traore τη μουσική και τα τραγούδια, συν μια σπουδαία αμερικανίδα ηθοποιό, την Elisabeth Marvel στο ρόλο της Δεισδαιμόνας, συν χορωδία από τρεις άλλες τραγουδίστριες, συν 2 άντρες μουσικοί επί σκηνής, αυτή η Δεισδαιμόνα ήταν ένα μουσικό ποίημα. Παρά το αμείλικτο κατηγορώ στον απαράδεκτο Οθέλο με ένα κείμενο που εύκολα μπορεί να υποψιαστεί κανείς πόσο έντονα γυναικείο μπορεί να είναι αφού το έχει γράψει η Morrison, η παράσταση δεν προκαλεί σε κανένα επίπεδο οργή, αντίθετα η δύναμη του κειμένου, οι ωραίες ερμηνείες, η μουσική, τα τραγούδια, όλα αυτά μαζί αφήνουν το θεατή με μια αίσθηση μεγαλείου στο τέλος.

'Ολοι οι συντελεστές είναι προφανώς πολύ γνωστοί στην Αμερική και η συγκεκριμένη παράσταση έκανε πρεμιέρα στη Βιέννη, μετά ήρθε Βρυξέλλες και θα παρουσιαστεί και σε άλλες πόλεις πριν καταλήξει στην έδρα της.