"Play" SIDI LARBI CHERKAOUI & SHANTALA SHIVALINGAPPA 24/10/2010 DeSingel Anvers

Το Play είναι η φετεινή δουλειά του Cherkaoui που σπεύσαμε να δούμε στην Αμβέρσα η οποία τυγχάνει και η γενέτειρά του. Το site του DeSingel όπου παρουσιάστηκε το Play αναφέρει ότι ο Cherkaoui δεν χρειάζεται συστάσεις. Πολύ τιμητικό για έναν καλλιτέχνη. Στα 34 του χρόνια με 22 δουλειές στο ενεργητικό του από το 1999 μέχρι σήμερα που σημαίνει 2 ακόμη και 3 δουλειές το χρόνο, ναι, δεν χρειάζεται συστάσεις. Τα "παιχνίδια" που παίζει με την Ινδή συνάδελφό του Shantala Shivalingappa δεν θα τα ξεχάσουμε γρήγορα όπως και την καταπληκτική μουσική που ακούσαμε. Χαρακτηριστικό ότι δεν ακουγόταν "κιχ" στην αίθουσα καθόλη τη διάρκεια της παράστασης. Το μόνο που θέλουμε είναι να το ξαναδούμε το Play.

Guy Cassiers - De man zonder eigenschappen I - Kaaitheater 21/10/2010

Ο γερμανικός τίτλος στον εδώ "Τίτλο" είναι ο πρωτότυπος του έργου του Robert Musil "Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες", έργο με το οποίο καταπιάστηκε ο σπουδαίος βέλγος σκηνοθέτης Guy Cassiers, αφού ξεμπέρδεψε με το "Αναζητώντας το χαμένο χρόνο" του Προυστ. Ο Προυστ πέθανε το 1922 αφήνοντας ανολοκλήρωτο το έργο του, το ίδιο συνέβη και με τον Μούζιλ που πέθανε το 1942. Θα μπορούσαμε να πούμε με βεβαιότητα λοιπόν ότι ο Cassiers έλκεται από τα μεγάλα και ανολοκλήρωτα έργα. Σε τέσσερα μέρη ο Προύστ, σε τρία μέρη ο Μούζιλ, επτά θεατρικά ανεβάσματα για δύο ημιτελή έργα!
Η συγγαφή του "Ανθρώπου χωρίς ιδιότητες" ξεκινά το 1919 και τελειώνει στις 15 Απριλίου 1942, ημέρα του θανάτου του Μούζιλ, "με ένα κόμμα στη μέση της σελίδας", όπως ωραία αναφέρεται στην ελληνική έκδοση του βιβλίου (εκδόσεις Οδυσσέας). Πολλά χρόνια για μια ιστορία που διαρκεί μόλις ένα, από το 1913 έως την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η παράσταση δεν χρειάζεται να πούμε πόσο καλή ήταν. Ο Cassiers είναι εγγύηση. Βλέπεις το όνομά του και βγάζεις εισιτήριο, χωρίς πολλά-πολλά.
Το θέμα του πρώτου μέρους? Μια γιορτή "βολεμένων" ένα χρόνο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος με μπόλικη αναπόληση των παλιών καλών καιρών που κλείνει με εκρήξεις βεγγαλικών που θα μπορούσαν κάλλιστα να σημαίνουν και τους πρώτους κανονιοβολισμούς του επερχόμενου πολέμου.
Περιμένουμε το δεύτερο μέρος με ανυπομονησία. Μέχρι τότε υπάρχει και όπερα στη Σκάλα του Μιλάνου, με ανέβασμα του ίδιου σκηνοθέτη.

Philippe Genty - Voyageurs immobiles - Wolubilis 14/10/2010

Οι "αμετακίνητοι ταξιδευτές" του Philippe Genty και της ομάδας του που είδαμε τον Οκτώβρη είναι μια δουλειά που συνδυάζει μαριονέτα, θέατρο, χορό, μιμική, μουσική με έναν τρόπο τελείως ιδιαίτερο που μάλλον δεν συναντάει κανείς συχνά. Καθηλωμένοι στις καρέκλες μας, αμετακίνητοι ταξιδευτές κι εμείς, ονειροπόλοι δηλαδή, γιατί τι άλλο είναι ο ονειροπόλος παρά κάποιος που ταξιδεύει χωρίς να κουνιέται από τη θέση του, αφεθήκαμε να μας ταξιδέψει η ομάδα του Genty, οκτώ άψογοι καλλιτέχνες, πολυτάλαντοι και ακούραστοι και έχω την εντύπωση ότι μας πήγαν κάπου πολύ μακριά, δηλαδή στην παιδική μας ηλικία. Τον σημειώνουμε τον Genty και θα τον ξαναδούμε όταν τον πετύχουμε κάπου ξανά.