Kaaitheater 4/11/2011 Φιλάργυρος_Θέατρο του 'Αμστερναμ (Toneelgroep Amsterdam)

Καταρχήν να πω δυο λόγια για την ίδια τη θεατρική ομάδα, γιατί αυτή με εντυπωσίασε. Διαβάζω στο ίντερνετ ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη θεατρική ομάδα της Ολλανδίας και το θέατρό τους βρίσκεται στο κέντρο του Άμστερνταμ. Διευθυντής από το 2001 είναι ο Ivo Van Hove ενώ το θέατρο υπάρχει από το 1987 και υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και την πόλη του 'Αμστερνταμ. Αρχή του θεάτρου είναι ότι παράδοση και νεωτερισμός συμβαδίζουν, κάτι που το καταλάβαμε καλά μέσω της παράστασης του Φιλάργυρου του Μολιέρου. 'Ηδη, με το που μπήκαμε στην αίθουσα "φτιαχτήκαμε" με το ανοιχτό μοντέρνο σκηνικό που υποδεχόταν τους θεατές. Οι ηθοποιοί της πρώτης σκηνής ήταν ήδη εκεί. Καταλάβαμε αμέσως ότι δεν θα δούμε κάτι κλασικό, δηλαδή χιλιοειδωμένο. Τι χαρά! Και πράγματι γιατί να μην σηκώνει μια σύγχρονη ανάγνωση ένα διαχρονικό θέμα, όπως ένας πατέρας καταπιεστικός που με το χαρακτήρα του καταστρέφει την οικογένειά του και να πρέπει να παρουσιάζεται με κοστούμια της εποχής του Μολιέρου με έμφαση μάλιστα στον χαρακτήρα και μόνο κι όχι στην καταστροφή που αυτός ο χαρακτήρας επιφέρει στους άλλους. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τις αλλαγές στο ύφος του σκηνικού που γίνονταν από τους ίδιους τους ηθοποιούς στη διάρκεια της παράστασης και που ήταν έτσι μελετημένες ώστε να αντανακλούν τις αλλαγές που συντελούνταν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας. 'Ετσι ώστε ενώ στο ξεκίνημα το σκηνικό έχει όλα τα στοιχεία του σύγχρονου λουξ σπιτιού με τις άπειρες ηλεκτρονικές συσκευές, τα ωραία έπιπλα, τα πολλά ρούχα και αξεσουάρ, μια ευτυχισμένη εικόνα τέλος πάντων, στο τέλος όλο αυτό έχει καταστραφεί τελείως και η τελευταία εικόνα είναι ένας απεχθής χώρος που κανείς δεν θα ήθελε να είναι ο δικός του. Πολύ δυνατή παράσταση, φοβερές ερμηνείες. Πολύ θέατρο. Πράγματι, σπάνια βλέπουμε τόσο καλό θέατρο. Να μην θέλεις να τελειώσει. Αυτό δεν είναι άλλωστε το κριτήριο για τα καλά πράγματα?

FAUSTJohann Wolfgang von Goethe | Silviu Purcarete

14/10/2011_FAUST_TOUR & TAXIS_Teatrul National Radu Stanca/Sibiu(Romania)

Σκηνοθεσία Silviu Purcărete

Η συγκεκριμένη παράσταση του Faust από τη Ρουμανία ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια θεατρική παράσταση. Με τα απίστευτα σκηνικά του, τους υποβλητικούς φωτισμούς, τα πυροτεχνήματα, τα ευφάνταστα κουστούμια, προκλητικά και αλλόκοτα, τη ροκ μουσική του, μας παρέσυρε, μας έβαλε κυριολεκτικά μέσα σε μια κατάσταση που δεν είχαμε ξαναβρεθεί ποτέ.

Ο Φάουστ τα έχει μάθει όλα, αλλά τελικά δεν ξέρει τίποτα αφού δεν έχει γνωρίσει την πραγματική ευ­τυχία. Ο Μεφιστο­φελής, του προσφέρει μια ριψοκίνδυνη λύση και ο Φάουστ δεν διστάζει να βάλει μαζί του στοίχημα, αν ζήσει έστω και μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας, τότε να χάσει την ψυχή του. 'Ετσι ξεκινά ένα ταξίδι στον κόσμο όπου οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη με αποκορύφωμα τη στιγμή που ο Φάουστ αναμετράται με την πρόκληση του έρωτα, όπως αυτός εξιδανι­κεύεται μέσα από την παρουσία της Μαργαρίτας...

'Ολη αυτή τη σύγκρουση ο Silviu Purcărete την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο στήνοντας μια παράσταση που πιο πλούσια και γενναιόδωρη εγώ προσωπικά δεν έχω δει άλλη. Στην αρχή αναρωτιόμουν γιατί δίνεται η παράσταση στο TOUR & TAXIS και όχι στο Εθνικό. Στη συνέχεια κατάλαβα. Λυπάμαι που το λέω αλλά όποιος μπορούσε και δεν είδε αυτή την παράσταση έχασε πραγματικά. Και δεν μιλάμε για θέατρο που απευθύνεται σε λίγους, αντίθετα απευθύνεται σε όλους. Είχα πρόβλημα να διαλέξω φωτογραφία. Θα αναρτήσω κι άλλες για να δώσω λίγο το κλίμα του θέματος.

Krzysztof Warlikowski_Contes africains_Liege 8/10/2011

Η τελευταία δουλειά του πασίγνωστου πολωνού σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι "Αφρικανικοί μύθοι κατά τον Σέξπηρ" έκανε κατ'εξαίρεση την πρεμιέρα της στη Λιέγη, ένδειξη του στενού δεσμού του σκηνοθέτη με την κεντρική σκηνή της βέλγικης πόλης. Οι αφρικανικοί μύθοι, που τους παρακολουθήσαμε επί 5 1/2 ώρες με δύο σύντομα διαλείμματα, αποτελούν στην ουσία τον συνδυασμό τριών έργων του Σέξπηρ που τους κύριους ρόλους (Οθέλλο, Σάιλοκ -από τον 'Εμπορο της Βενετίας- και Βασιληά Ληρ) υποδεύεται ο ίδιος ηθοποιός επί σκηνής. Στα αποσπάσματα από τα πρωτότυπα κείμενα προστίθενται και κείμενα μη σεξπηρικά του καναδολιβανέζου Wajdi Mouawad και του νοτιοαφρικάνου J.M Coetzee (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2003). Βασικό πρόσθετο κείμενο ένας μονόλογος της Κορδήλιας, της μικρής κόρης του Ληρ, με τον οποίο απαντά τη βασανιστική ερώτηση του πατέρα της "πες μου πώς μ'αγαπάς". Και του είπε! Αφού ρώτησε...... Συγκλονιστικό κείμενο που προστέθηκε γιατί ο Βαρλικόφσκι θεωρεί ότι ο Σέξπηρ δίνει το λόγο κυρίως στους άντρες και πολύ λίγο στις γυναίκες. Βαθύς γνώστης του έργου του Σέξπηρ ο Βαρλικόφσκι, τόλμησε να το "πειράξει". Κατά τη γνώμη μου επιτυχώς. Δεν μπορώ να πω ότι δεν με κούρασαν οι 5 1/2 ώρες παράστασης θα το απέδιδα όμως κυρίως στη γλώσσα και στην ανάγκη να διαβάζεις τη μετάφραση, πράγμα πολύ κουραστικό στο θέατρο που ο λόγος είναι πυκνός και γρήγορος. Παρόλ'αυτά θα την ξανάβλεπα την παράσταση αν την πετύχαινα κάπου αλλού.