"Στη βάση κάθε σύνθεσης υπάρχει μια σχέση και μια αμοιβαιότητα. Το χρώμα υπάρχει μέσω ενός άλλου χρώματος, η διάσταση επίσης, μια κατάσταση δεν υπάρχει παρά μόνο σε αντίθεση με κάποιαν άλλη. Ο πίνακας είναι ανοιχτός και μοιάζει σαν μέρος ενός ευρύτερου συνόλου που παραπέμπει σε έναν κόσμο μεταφορικό. Η οριζόντια γραμμή ορίζει τη γη, τη θάλασσα, ενώ η κάθετη θυμίζει δέντρο. Ο χωρισμός του πίνακα σε τετράπλευρα γίνεται για να τον συνδέει με το πλαίσιό του, με τον τοίχο στον οποίο βρίσκεται, με το δωμάτιο, με την πόλη".
Τα παραπάνω λόγια, ανήκουν στον Piet Mondrian και μας βοηθούν να κατανοήσουμε το νέο ρεύμα στη ζωγραφική που συνδυάζει αφαίρεση, αυστηρότητα και γεωμετρία. Αυτά συνέβαιναν κάπου 100 χρόνια πριν. Ο Mondrian είναι Ολλανδός αλλά βασικά έδρασε στο Παρίσι. Η αξία της έκθεσης έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι για πρώτη φορά επιτυγχάνεται η οργάνωση μιας τόσο εκτεταμένης αναδρομικής έκθεσης με θέμα τον μοντερνισμό των αρχών του προηγούμενου αιώνα.
