The tree of life_Terrence Malick

Μετά το "Gamin au velo' των αδελφών Νταρντέν να ένα άλλο αγόρι που μας συγκίνησε στο σινεμά φέτος. Το αγόρι που υποδύεται τον μεγάλο γιο της οικογένειας στην ταινία που κέρδισε το φετεινό χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών με τον Μπραντ Πιτ στο ρόλο του σκληρού οικογενειάρχη. Πήγα να δω την ταινία αρκετά διστακτική κυρίως λόγω των αντικρουόμενων κριτικών που είχα ακούσει από φίλους. Κρίμα, γιατί αυτό με έκανε να μην ευχαριστηθώ όπως έπρεπε το πρώτο της μέρος το οποίο όπως διάβασα εκ των υστέρων ο σκηνοθέτης το δούλευε 38 χρόνια! Αναφέρομαι στις εικόνες από το διάστημα που προβάλλονται στην αρχή πριν προσγειωθούμε ανώμαλα στην Αμερική της δεκαετίας του 50 με τον αναχρονισμό και τον συντηρητισμό που κυριαρχούσε στο εσωτερικό της τυπικής αμερικάνικης οικογένειας, καταστάσεις με τις οποίες βέβαια έχει φροντίσει να μας εξοικειώσει επιτυχώς ο Φίλιπ Ρόθ στα μυθιστορήματά του. Η ταινία εμένα με κατέκτησε κυρίως γιατί στη διάρκειά της είδα σκηνές από τις δικές μου οικογένειες και απ'αυτήν που ήμουν εγώ το παιδί και τη δική μου που παριστάνω εγώ το γονιό. Και βεβαιώθηκα για μια ακόμη φορά ότι αυτό που μας καθορίζει στη ζωή είναι η οικογένειά μας. Η δύναμή της είναι τόσο μεγάλη που ίσως γι'αυτό και κάποιοι να έφυγαν από την αίθουσα. 'Αλλο λόγο δεν βρίσκω γιατί η ταινία ήταν τόσο άρτια καλλιτεχνικά, τόσο μεγάλης αισθητικής, με υπέροχες ερμηνείες, με λόγια λίγα μεν και ίσως κοινότοπα αλλά με κάτι χειρονομίες και κάτι βλέματα που ισοδυναμούσαν με τα δυνατότερα σενάρια. Με το αγόρι να μισεί τον πατέρα και να εύχεται το θάνατό του και μόλις ο πατέρας το ακούμπαγε να λιώνει από τη δίψα για την αγάπη του. Τι άλλο να ζητήσουμε από τους σκηνοθέτες πια? Τι άλλο να μας δώσουν? 'Αξια το πήρε το βραβείο ο Μάλικ.

Les Hugeunots_Meyerbeer_Brussels_La Monnaie 23/06/2011

Η σφαγή των Προτεσταντών (Ουγενότων) από τους Καθολικούς τη νύχτα της 24ης Αυγούστου 1572 στο Παρίσι, ανήμερα του Αγίου Βαρθολομαίου, που σηματοδοτεί την τραγική κατάληξη των θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία, "ενέπνευσε" την όπερα "Ουγενότοι" που παρουσιάστηκε στη Μονέ των Βρυξελλών πρόσφατα. Η εν λόγω όπερα ανήκει στις "μεγάλες γαλλικές όπερες" που πλέον δύσκολα ανεβαίνουν και λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής και λόγω των φωνών που απαιτούνται οι οποίες είτε δεν υπάρχουν ή και αν υπάρχουν δεν είναι διατεθειμένες για τις θυσίες που απαιτεί το εγχείρημα. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι το πρώτο ανέβασμα της όπερας αυτής στο Παρίσι το 1836 ξεπέρασε τις χίλιες παραστάσεις, ρεκόρ χωρίς προηγούμενο.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη το ανέβασμά της στις Βρυξέλλες απετέλεσε το δεύτερο μεγάλο στοίχημα του διευθυντή της Μονέ, το πρώτο ήταν ο Παρσιφάλ του Βάγκνερ σε σκηνοθεσία Καστελούτσι. Νομίζω ότι τα κέρδισε και τα δύο. Αυτή τη φορά εμπιστεύτηκε τη σκηνοθεσία στον Ολιβιέ Πι, τον καταξιωμένο σκηνοθέτη του Οντεόν που τον "έφαγε" ο Σαρκοζί και τον κέρδισε το Φεστιβάλ της Αβινιόν. Οι καλοί δεν χάνονται!

Οι Ουγενότοι ήταν η πρώτη δική μου επαφή με τις "μεγάλες όπερες" και αισθάνομαι πραγματικά τυχερή που έγινε κάτι τέτοιο γιατί αυτή ακριβώς την αίσθηση μου άφησε, την αίσθηση του μεγαλείου που συντελείται όταν όλα είναι μεγάλα, όπως σε αυτή την παράσταση. Πραγματικά το μόνο που μπορώ να πω είναι "ευχαριστώ".