Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί να μένει μουσείο ανοιχτό τις Δευτέρες στις Βρυξέλλες που κανονικά τα μουσεία όλα είναι κλειστά και επίσης τις νορμάλ μέρες να το τραβάει μέχρι τις 9 το βράδυ, ενώ αυτό συμβαίνει μόνο τις Πέμπες, για να ανταποκριθεί στο ενδιαφέρον του κοινού να επισκεφτεί μια έκθεση. Και μη φανταστείτε καμιά μεγάλη έκθεση. 26 μόνο έργα που εκτίθενται μάλιστα σε μια κακοφωτισμένη και μικρή αίθουσα του Palais des Beaux-Arts.
Η Φρίντα Κάλο "πουλάει" και όπου κι αν γίνεται έκθεσή της γίνεται χαμός.
'Εχοντας δει πριν λίγα χρόνια τη μεγάλη έκθεση του Λονδίνου ήμουν μάλλον αδιάφορη για τη μικρή έκθεση των Βρυξελλών, όμως η δύναμη των έργων της Φρίντα είναι τόσο μεγάλη που αποκλείεται να βγεις από την έκθεση όπως μπήκες. Κάτι σου έχει μεταγγίσει. Κάτι από τα πολύ μεγάλα πράγματα που κατακυρίευσαν τη ζωή της. 'Οπως πολύ εύστοχα λέει το σημείωμα την έκθεσης, την πραγματική Φρίντα θα τη βρεις ανάμεσα στη λαχτάρα για ζωή και την παρόρμηση του θανάτου. Αυτό λέει άλλωστε και η τελευταία φράση με την οποία έκλεισε το ημερολόγιό της και η οποία μας υποδέχεται στην έκθεση. "Ελπίζω ότι η αποχώρηση θα είναι χαρούμενη και ευελπιστώ να μην γυρίσω ποτέ πίσω". Κι όμως στον τελευταίο πίνακα που ζωγράφισε πριν αποχωρήσει έγραψε ""Viva la Vita".΄Ζήτησε δε να την "κάψουν" γιατί δεν άντεχε άλλο να είναι ξαπλωμένη, ούτε καν μέσα στο φέρετρο.
Ας τιμήσουμε λοιπόν τη μέρα της γυναίκας με τη Φρίντα Κάλο, σπάνια περίπτωση γυναίκας ζωγράφου και ας χαιρετήσουμε και την πρώτη βραβευμένη γυναίκα σκηνοθέτη στην ιστορία των όσκαρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου