29/09/2010 THEATRE DE POCHE/Mike Bartlett/COCK

Η καλή βραδιά έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις. Επιτέλους ένα νορμάλ κείμενο και μια νορμάλ θεατρική παράσταση με χιούμορ, ωραίο παίξιμο, ωραίο ρυθμό, σωστό μίνιμαλ σκηνικό, σχεδόν έχουμε ξεχάσει να βλέπουμε κάτι σαφές, να είναι αυτό που βλέπουμε ώστε να το αντέχουμε μετά τη δουλειά, να μας ξεκουράζει αντί να μας φορτώνει κι άλλο. Και θα πει κανείς, καλά είναι νορμάλ μια κρίση που προκύπτει σε ομοφυλόφιλη σοβαρή σχέση όταν ο ένας αποκαλύπτει στον άλλον ότι πήγε με γυναίκα? Γελάσαμε γιατί ήταν ωραίο το κείμενο αλλά ήταν δράμα στο βάθος. Είναι οδυνηρό τελικά να μην είσαι στρέιτ. Να πρέπει να απαρνηθείς τη δημιουργία οικογένειας. Φριχτά αδιέξοδα. Βάζει θεματάκια το έργο και βέβαια δεν τα λύνει. Τώρα που το ξανασκέφτομαι το πραγματικά οδυνηρό είναι να είσαι μπάι, να τη βρίσκεις σεξουαλικά και με τα 2 φύλα. Μάλλον αυτό μου έμαθε, μεταξύ άλλων, το εργάκι αυτό. Είχα όντως τη βεβαιότητα ότι οι μπάι είναι οι πιο μάγκες. 'Ο,τι θέλουν κάνουν. Τελικά είναι μεγαλύτερο δράμα γιατί είναι αναποφάσιστοι. Δεν θα ξεχάσω τον Τόμ Φόρντ όταν τον ρώτησαν σε συνέντευξη αν έχει πάει ποτέ με γυναίκα, απάντησε και βέβαια έχω πάει και ήταν πολύ ωραία και μου αρέσουν οι γυναίκες αλλά προτιμώ τους άντρες.