Διαβάζοντας το τεύχος Ιουλίου του Cahiers de Cinema είχα "φτιαχτεί" να δω δύο καινούριες ταινίες. Την παρούσα και το Melancholia του Lars Von Trier.
Και τι ωραία έκπληξη και παρηγοριά ταυτόχρονα, με την επιστροφή στις βροχερές Βρυξέλλες νάτες και οι δύο στις αίθουσες!
Είδαμε πρώτα τον Αλμοδοβάρ λόγω βολικότερου ωραρίου και της ελαφρώς μικρότερης διάρκειας. 2 ώρες ακριβώς διαρκεί η ταινία και δεν βαρεθήκαμε φυσικά, αλήθεια πότε έχουμε βαρεθεί με τις ταινίες του Αλμοδοβάρ. Ακόμη και το Los abrazos rotos που πολλοί το είδαν σαν συρραφή των προηγούμενων ταινιών του, σαν επανάληψη και το κριτίκαραν, εγώ το βρήκα τέλειο γι'αυτόν ακριβώς το λόγο, για τη σύνδεσή του με το προηγούμενο έργο του. 'Ηταν κι αυτό μια πρωτοτυπία γιατί τελικά εκτός της σκηνοθετικής μαεστρίας ο Αλμοδοβάρ ξεχωρίζει για τις πρωτότυπες ιδέες των σεναρίων του. Το στόρυ της ταινίας αυτής βασίζεται σε ένα γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα κι έτσι εμπνεόμενος απ'αυτό ο Αλμοδοβάρ κάνει ένα πέρασμα στο μυστήριο και τη δράση, φυσικά με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο. Στην αρχή όλα είναι μυστήρια και ακατάληπτα και σιγά-σιγά ξεδιαλύνουν και καταλήγουν να μοιάζουν φυσιολογικά και τρέχοντα ενώ είναι εξωπραγματικά. Δεν πρέπει να πω περισσότερα για να μη χαλάσει η έκπληξη, καλλίτερα να δει κανείς την ταινία απροετοίμαστος. Δεν μπορώ όμως να μην πω πόσο μου άρεσε ο Μπαντέρας. Αποκάλυψη. 'Ολοι παίζουν τέλεια όπως πάντα αλλά πάντα κάποιος ξεχωρίζει κι εδώ είναι ο Αντόνιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου