La guerre est déclarée_Valérie Donzelli

Αυτή η χαρούμενη αφίσα ανήκει σε σκηνή από μια ταινία που ήταν από τις πιο ζόρικες αλλά και τις πιο σπουδαίες που είδαμε τελευταία. Γαλλικής προέλευσης και αυτογιογραφική, με σκηνοθέτη και πρωταγωνίστρια τη μαμά και πρωταγωνιστή τον πατέρα. Νέο και ερωτευμένο ζευγάρι γεμάτο ορμή για τη ζωή αποκτά μωρό όπως τόσα άλλα ζευγάρια, όμως το δικό τους μωρό στο χρόνο επάνω αρρωσταίνει βαριά. Διάγνωση, καρκίνος στον εγκέφαλο. Παναγία μου! Και αρχίζει ο Γολγοθάς που κρατάει 8 χρόνια, 3 στα νοσοκομεία για τις θεραπείες και 5 για να σιγουρέψεις τη μετάσταση. Γκραν γκινιόλ. Ναι. Αλλά να που συμβαίνει. Μου άρεσε η ταινία, για τον ξέφρενο ρυθμό της, για το ότι δεν ξέπεσε στο μελό κι ήταν πολύ δύσκολο να μην ξεπέσει και γιατί η γεύση που σου αφήνει έχει να κάνει με τη δύναμη της ζωής κι όχι την απειλή του θανάτου που σίγουρα ενυπάρχει στην ταινία. Είναι αξιοθαύμαστα αυτά τα παιδιά που μπόρεσαν να κάνουν ταινία την προσωπική τους τραγωδία από την οποία βγήκαν νικητές αλλά με πόσο μεγάλο τίμημα άραγε. Τώρα, τι να πω, δείτε τη. Ε ναι, δείτε τη γιατί είπαμε δεν πάμε σινεμά για να διασκεδάσουμε, πάμε για να γινόμαστε κομμάτια!