Somewhere - Σοφία Κόππολα

Η Σοφία Κόππολα μου αρέσει. Και τις έχω δει όλες της τις ταινίες κι όλες μου άρεσαν και σε καμία δεν βαρέθηκα. Ούτε φυσικά σ'αυτήν για την οποία ακούστηκαν όλες οι δυνατές κακίες. 'Οτι της έκανε χάρη ο Ταραντίνο και της έδωσε το χρυσό λιοντάρι της Βενετίας γιατί ήταν πρώην της. Λες και οι πρώην κάνουν χάρες. Και μάλιστα τέτοιες. Πιστεύω ότι η Κόππολα αντιπροσωπεύει κάτι καινούριο στο σινεμά. Και πρωτότυπα θέματα και ασυνήθιστο γύρισμα. Δεν μας θυμίζει κάποιον άλλο σκηνοθέτη κι αυτό της δίνει παραπάνω αξία γιατί κάλλιστα θα μπορούσε να θυμίζει τον μπαμπά της. Είναι αυτόνομη και αυθύπαρκτη και κυρίως σπουδαία. Γιατί καταφέρνει να σε έχει σε ενδιαφέρον χωρίς υπόθεση, χωρίς δράση, μόνο με το να σε βάζει σε κατάσταση που ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι δική σου. 'Οπως εδώ στην καθημερινότητα του σταρ όταν δεν είναι σταρ. 'Οταν είναι αυτός με τον εαυτό του και τη ζωή του κάθε μέρα. Ωραίο θέμα. Και χρήσιμο. Για να σταματήσουμε να τους "θαυμάζουμε" επιτέλους όλους αυτούς και να τους ζηλεύουμε ίσως, ακόμη χειρότερα. Ωραία ταινία. Χωρίς πολλά λόγια αλλά να βγαίνεις γεμάτος σκέψεις. Δεν ξέρω αν το άξιζε το συγκεκριμένο βραβείο. Πάντως η ταινία αξίζει.