Το σπίτι της Μπερνάντα 'Αλμπα - Θέατρο οδού Κεφαλληνίας - Γενάρης 2011

'Αλλη μία ωραία παράσταση στην Αθήνα φέτος. Η κρίση προτρέπει σε ποιότητα για να ξεπερνιέται. Ακούστηκε ρητορικό όταν πρωτοειπώθηκε αλλά απ' ό,τι φαίνεται είναι κάτι που συμβαίνει μόνο του σε ανάλογες περιστάσεις. Κάποια παρηγοριά είναι κι αυτή. Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα δεν είχε τύχει να το δω ποτέ παρότι πάντα μου άρεσε ο τίτλος. 'Ομως δυστυχώς το σπίτι αυτό με το ωραίο όνομα δεν περιείχε καμία χαρά. Μόνο γυναίκες καταρχήν, μάνα, γιαγιά, υπηρέτρια και πέντε κόρες γεμάτες ζωή που καταπιέζεται απ'όλες τις μεριές και κυρίως από τη δεσποτική μάνα. Κάτι χειρότερο από μοναστήρι στο οποίο τουλάχιστον πηγαίνεις με τη δική σου θέληση. Αρσενικός όπως είπαμε δεν υπάρχει, όμως είναι διαρκώς παρών και ρυθμιστής των γυναικείων σχέσεων εφόσον η καθεμία από τις κόρες έχει και μια διαφορετική σχέση μαζί του, φανερή, κρυφή ή ανομολόγητη. Καταπιεστικό έργο με τη μηδενική απόσταση μεταξύ σκηνής και πλατείας-κοινού να κάνει αυτό που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά σου ακόμη πιο έντονο. Καθηλωθήκαμε πάλι, κιχ να μην ακούγεται. 'Ετσι πρέπει να είναι το θέατρο. Θα ήταν άδικο να ξεχωρίσουμε κάποια από τις ηθοποιούς. 'Ολες τα έδωσαν όλα για το συγκλονιστικό αποτέλεσμα. Μπράβο τους. Δεν θα τις ξεχάσουμε εύκολα αυτές τις δυνατές-αδύνατες γυναίκες.