Wagner_Parsifal_Romeo Castellucci_La Monnaie

Ο Romeo Castellucci ό,τι και να κάνει ενοχλεί και διχάζει. Σ'αυτούς που αρέσει όμως, αρέσει πολύ και μάλλον είναι οι περισσότεροι. Νομίζω ότι έτσι συνήθως συμβαίνει μ'αυτούς που έχουν να δείξουν, όχι να δώσουν, να δείξουν κάτι το διαφορετικό. 'Ηταν όντως παράτολμη η σκέψη του διευθυντή της Monnaie να προτείνει στον Castellucci να σκηνοθετήσει όπερα και μάλιστα Wagner. Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν γρήγορα και τις καλές εν γένει κριτικές που έγιναν, το στοίχημα το κέρδισε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι συναντήθηκαν δύο παρόμοιες στάσεις. Ένας διευθυντής που τολμά απευθύνεται σ'έναν καλλιτέχνη που επίσης τολμά. Μένει να τολμήσει και λίγο το κοινό για να γίνει το μικρό θαύμα που νομίζω ότι γίνεται τελικά. Οι 5 ώρες συνολικά που διαρκεί η όπερα του Castellucci, ναι, του Castellucci, περνάνε πολύ γρήγορα έτσι που κάθε στιγμή και κάτι άλλο αποκαλύπτεται μπροστά σου, που τίποτα δεν είναι στατικό, ίδιο το τώρα με το πρίν ή το μετά. Αυτό μάλλον αποσκοπεί ο Castellucci. Να έχει τον θεατή διεγερμένο σε όλη τη διάρκεια του όποιου δρώμενου. Δεν αντέχει τον θεατή που απλώς βλέπει, αδιάφορος. Τον θέλει να συμμετέχει. Δεν διατείνεται ότι θέλει κάτι να πει, να περάσει. Αντίθετα δεν θεωρεί τον εαυτό του δημιουργό γιατί θεωρεί ότι όλα έχουν δημιουργηθεί και δεν έχουν απομείνει πράγματα για δημιουργία. Θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν τον τρελό του χωριού. Που όλοι τον κοιτάζουν περίεργα και προσπαθούν να βγάλουν συμπέρασμα.