The tree of life_Terrence Malick

Μετά το "Gamin au velo' των αδελφών Νταρντέν να ένα άλλο αγόρι που μας συγκίνησε στο σινεμά φέτος. Το αγόρι που υποδύεται τον μεγάλο γιο της οικογένειας στην ταινία που κέρδισε το φετεινό χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών με τον Μπραντ Πιτ στο ρόλο του σκληρού οικογενειάρχη. Πήγα να δω την ταινία αρκετά διστακτική κυρίως λόγω των αντικρουόμενων κριτικών που είχα ακούσει από φίλους. Κρίμα, γιατί αυτό με έκανε να μην ευχαριστηθώ όπως έπρεπε το πρώτο της μέρος το οποίο όπως διάβασα εκ των υστέρων ο σκηνοθέτης το δούλευε 38 χρόνια! Αναφέρομαι στις εικόνες από το διάστημα που προβάλλονται στην αρχή πριν προσγειωθούμε ανώμαλα στην Αμερική της δεκαετίας του 50 με τον αναχρονισμό και τον συντηρητισμό που κυριαρχούσε στο εσωτερικό της τυπικής αμερικάνικης οικογένειας, καταστάσεις με τις οποίες βέβαια έχει φροντίσει να μας εξοικειώσει επιτυχώς ο Φίλιπ Ρόθ στα μυθιστορήματά του. Η ταινία εμένα με κατέκτησε κυρίως γιατί στη διάρκειά της είδα σκηνές από τις δικές μου οικογένειες και απ'αυτήν που ήμουν εγώ το παιδί και τη δική μου που παριστάνω εγώ το γονιό. Και βεβαιώθηκα για μια ακόμη φορά ότι αυτό που μας καθορίζει στη ζωή είναι η οικογένειά μας. Η δύναμή της είναι τόσο μεγάλη που ίσως γι'αυτό και κάποιοι να έφυγαν από την αίθουσα. 'Αλλο λόγο δεν βρίσκω γιατί η ταινία ήταν τόσο άρτια καλλιτεχνικά, τόσο μεγάλης αισθητικής, με υπέροχες ερμηνείες, με λόγια λίγα μεν και ίσως κοινότοπα αλλά με κάτι χειρονομίες και κάτι βλέματα που ισοδυναμούσαν με τα δυνατότερα σενάρια. Με το αγόρι να μισεί τον πατέρα και να εύχεται το θάνατό του και μόλις ο πατέρας το ακούμπαγε να λιώνει από τη δίψα για την αγάπη του. Τι άλλο να ζητήσουμε από τους σκηνοθέτες πια? Τι άλλο να μας δώσουν? 'Αξια το πήρε το βραβείο ο Μάλικ.