Καταρχήν να πω δυο λόγια για την ίδια τη θεατρική ομάδα, γιατί αυτή με εντυπωσίασε. Διαβάζω στο ίντερνετ ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη θεατρική ομάδα της Ολλανδίας και το θέατρό τους βρίσκεται στο κέντρο του Άμστερνταμ. Διευθυντής από το 2001 είναι ο Ivo Van Hove ενώ το θέατρο υπάρχει από το 1987 και υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και την πόλη του 'Αμστερνταμ. Αρχή του θεάτρου είναι ότι παράδοση και νεωτερισμός συμβαδίζουν, κάτι που το καταλάβαμε καλά μέσω της παράστασης του Φιλάργυρου του Μολιέρου. 'Ηδη, με το που μπήκαμε στην αίθουσα "φτιαχτήκαμε" με το ανοιχτό μοντέρνο σκηνικό που υποδεχόταν τους θεατές. Οι ηθοποιοί της πρώτης σκηνής ήταν ήδη εκεί. Καταλάβαμε αμέσως ότι δεν θα δούμε κάτι κλασικό, δηλαδή χιλιοειδωμένο. Τι χαρά! Και πράγματι γιατί να μην σηκώνει μια σύγχρονη ανάγνωση ένα διαχρονικό θέμα, όπως ένας πατέρας καταπιεστικός που με το χαρακτήρα του καταστρέφει την οικογένειά του και να πρέπει να παρουσιάζεται με κοστούμια της εποχής του Μολιέρου με έμφαση μάλιστα στον χαρακτήρα και μόνο κι όχι στην καταστροφή που αυτός ο χαρακτήρας επιφέρει στους άλλους. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τις αλλαγές στο ύφος του σκηνικού που γίνονταν από τους ίδιους τους ηθοποιούς στη διάρκεια της παράστασης και που ήταν έτσι μελετημένες ώστε να αντανακλούν τις αλλαγές που συντελούνταν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας. 'Ετσι ώστε ενώ στο ξεκίνημα το σκηνικό έχει όλα τα στοιχεία του σύγχρονου λουξ σπιτιού με τις άπειρες ηλεκτρονικές συσκευές, τα ωραία έπιπλα, τα πολλά ρούχα και αξεσουάρ, μια ευτυχισμένη εικόνα τέλος πάντων, στο τέλος όλο αυτό έχει καταστραφεί τελείως και η τελευταία εικόνα είναι ένας απεχθής χώρος που κανείς δεν θα ήθελε να είναι ο δικός του. Πολύ δυνατή παράσταση, φοβερές ερμηνείες. Πολύ θέατρο. Πράγματι, σπάνια βλέπουμε τόσο καλό θέατρο. Να μην θέλεις να τελειώσει. Αυτό δεν είναι άλλωστε το κριτήριο για τα καλά πράγματα? Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011
Kaaitheater 4/11/2011 Φιλάργυρος_Θέατρο του 'Αμστερναμ (Toneelgroep Amsterdam)
Καταρχήν να πω δυο λόγια για την ίδια τη θεατρική ομάδα, γιατί αυτή με εντυπωσίασε. Διαβάζω στο ίντερνετ ότι πρόκειται για τη σημαντικότερη θεατρική ομάδα της Ολλανδίας και το θέατρό τους βρίσκεται στο κέντρο του Άμστερνταμ. Διευθυντής από το 2001 είναι ο Ivo Van Hove ενώ το θέατρο υπάρχει από το 1987 και υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και την πόλη του 'Αμστερνταμ. Αρχή του θεάτρου είναι ότι παράδοση και νεωτερισμός συμβαδίζουν, κάτι που το καταλάβαμε καλά μέσω της παράστασης του Φιλάργυρου του Μολιέρου. 'Ηδη, με το που μπήκαμε στην αίθουσα "φτιαχτήκαμε" με το ανοιχτό μοντέρνο σκηνικό που υποδεχόταν τους θεατές. Οι ηθοποιοί της πρώτης σκηνής ήταν ήδη εκεί. Καταλάβαμε αμέσως ότι δεν θα δούμε κάτι κλασικό, δηλαδή χιλιοειδωμένο. Τι χαρά! Και πράγματι γιατί να μην σηκώνει μια σύγχρονη ανάγνωση ένα διαχρονικό θέμα, όπως ένας πατέρας καταπιεστικός που με το χαρακτήρα του καταστρέφει την οικογένειά του και να πρέπει να παρουσιάζεται με κοστούμια της εποχής του Μολιέρου με έμφαση μάλιστα στον χαρακτήρα και μόνο κι όχι στην καταστροφή που αυτός ο χαρακτήρας επιφέρει στους άλλους. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τις αλλαγές στο ύφος του σκηνικού που γίνονταν από τους ίδιους τους ηθοποιούς στη διάρκεια της παράστασης και που ήταν έτσι μελετημένες ώστε να αντανακλούν τις αλλαγές που συντελούνταν στις σχέσεις των μελών της οικογένειας. 'Ετσι ώστε ενώ στο ξεκίνημα το σκηνικό έχει όλα τα στοιχεία του σύγχρονου λουξ σπιτιού με τις άπειρες ηλεκτρονικές συσκευές, τα ωραία έπιπλα, τα πολλά ρούχα και αξεσουάρ, μια ευτυχισμένη εικόνα τέλος πάντων, στο τέλος όλο αυτό έχει καταστραφεί τελείως και η τελευταία εικόνα είναι ένας απεχθής χώρος που κανείς δεν θα ήθελε να είναι ο δικός του. Πολύ δυνατή παράσταση, φοβερές ερμηνείες. Πολύ θέατρο. Πράγματι, σπάνια βλέπουμε τόσο καλό θέατρο. Να μην θέλεις να τελειώσει. Αυτό δεν είναι άλλωστε το κριτήριο για τα καλά πράγματα?
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου