Διάλεξα αυτή τη φωτό που βρήκα στο σάιτ του θεάτρου κυρίως επειδή μου άρεσε ο τρόπος που ο Λ. Βογιατζής κοιτάζει τον Χ. Πίντερ. 'Ισως σ' αυτή την παραδοχή του ενός καλλιτέχνη προς τον άλλον να οφείλεται και η τόσο πετυχημένη σκηνοθεσία του έργου από τον Λ. Βογιατζή. 'Εργο δύσκολο, επίκαιρο όσο ποτέ, με αυτό το στοιχείο της αδυναμίας της γλώσσας να εκφράσει πιστά την πραγματικότητα, αυτό το παιχνίδι του "non dit" που λένε οι γάλλοι, που ναι μεν δεν λες ωμά αυτό που θέλεις να πεις αλλά ο άλλος λαμβάνει το ίδιο μήνυμα σαν να το έλεγες, αυτή η τέχνη της ηθελημένης ωραιοποίησης που κάλλιστα θα την λέγαμε υποκρισία, αυτό πέτυχε 100% να αποδώσει ο Βογιατζής και γι'αυτό για μένα το Θερμοκήπιο είναι από τις ωραιότερες, τις αρτιότερες παραστάσεις που έχω δει στον υποβλητικό χώρο του θεάτρου της οδού Κυκλάδων. Μέχρι και το διάλειμμα ήταν ωραίο! Ολιγόλεπτο και με στυλ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου