Θα ξεκινήσω το σημείωμα με την τελευταία φράση της κριτικής της εφημερίδας Le Monde σχετικά με την παράσταση αυτή. Η άκρως κολακευτική κριτική έκλεινε με τη διαπίστωση ότι ο Σαίξπηρ είναι ο θεός και ο Οστερμάγερ είναι ο προφήτης του. Νομίζω ότι θα συμφωνήσω. Καλλίτερη μεταφορά στη σκηνή του κλίματος που δημιουργεί ο Σαίξπηρ στα έργα του δεν έχουμε δει. Απο τη μια παρακολουθούμε τη δύναμη της συκοφαντίας στην οποία καταφεύγει ο Ιάγος προκειμένου να εκδικηθεί τον Οθέλλο που έδωσε σε άλλον την προαγωγή αντί σ'αυτόν, βάζοντάς του υπόνοιες για την πίστη της αγαπημένης του γυναίκας κι από την άλλη τη σταδιακή απώλεια κάθε είδους ελέγχου στην οποία οδηγείται ο Οθέλλος και που θα έχει σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των πάντων. Τα λέω αυτά για να θυμίσω λίγο την υπόθεση της τραγωδίας αυτής του Σαίξπηρ που συναγωνίζεται σε ένταση τις ελληνικές τραγωδίες και έχει για θέμα της την παράνοια στην οποία μπορεί να οδηγηθεί κάποιος από την ερωτική ζήλεια και θέλω να παραθέσω μια χαρακτηριστική φράση που ξεστομίζει ο Οθέλλος απαντώντας στην προτροπή του κοινωνικού περίγυρου να συγκρατήσει το θυμό του και να αναλογιστεί την αγάπη που νοιώθει για τη Δεισδαιμόνα. "Πρώτα θα τη σκοτώσω και μετά θα την αγαπήσω" είπε και τα είπε όλα για τη ζήλεια ορίζοντας ταυτόχρονα τα δυσδιάκριτα όρια αγάπης και μίσους, αισθήματα τα οποία ως γνωστόν τρέφει η μισή ανθρωπότητα για την άλλη μισή!
Βασικά όμως θέλω να μιλήσω για την παράσταση παρότι είναι δύσκολο να μεταφέρεις στο χαρτί αυτό που βλέπεις και κυρίως αυτό που νοιώθεις όταν παρακολουθείς τις παραστάσεις του Οστερμάγερ. Επί 2 ώρες και 40 λεπτά οι ηθοποιοί του παίζουν μέσα στα νερά στήνοντας συχνά σκηνές βίας όπως κανείς φαντάζεται ότι μπορεί να εκδηλώνονται οι προστριβές μεταξύ αντρών για θέματα καριέρας, να στήνονται οι ρατσιστικές πλεκτάνες με σκοπό τον κοινωνικό αποκλεισμό κάποιου και φυσικά οι σκηνές ζηλοτυπίας του παράλογου συζύγου και οι εύλογες αντιδράσεις της αθώας γυναίκας του.
Οι ηθοποιοί του Οστερμάγερ εκτός του ότι είναι άριστα εκπαιδευμένοι, μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι είναι Γερμανοί, μοιάζει να μοιράζονται με τον σκηνοθέτη τους την ίδια τρέλα για το θέατρο και αντέχουν τα μύρια όσα στο όνομα του καλού αποτελέσματος. Ανταμείβονται με τις καλές κριτικές, την αθρόα προσέλευση του κοινού και το γενναιόδωρο χειροκρότημα.
Να πούμε ότι την ίδια τρέλα για το θέατρο πρέπει να μοιράζονται λίγο και οι θεατές. Θέλει εκπαιδευμένους θεατές επίσης το θέατρο του Οστερμάγερ και για τα έργα που επιλέγει και για τον τρόπο που τα σκηνοθετεί.
Να θυμίσω ότι η πρεμιέρα του Οθέλλου έγινε πέρυσι το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, με επιτυχία νομίζω αν και το ελληνικό κοινό είναι από τα πιο δύσκολα, όχι απαιτητικά, δύσκολα. 'Εχει διαφορά. Αξίζει να προσθέσω κάτι που διάβασα σε μια συνέντευξη του Οστερμάγερ σε ελληνική εφημερίδα, ότι είχε πρόταση για την πρεμιέρα κι από άλλο φεστιβάλ, αν θυμάμαι καλά στην Αυστρία, αλλά τελικά επέλεξε την Επίδαυρο σκεπτόμενος ότι τα καλοκαίρια είναι πιο ωραία στην Ελλάδα απ' οπουδήποτε αλλού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου