Η τριλογία του παραθερισμού του Κάρλο Γκολντόνι - Εθνικό Θέατρο

Γραμμένη στα μέσα του 180υ αιώνα, η τριλογία αυτή του Γκολντόνι μοιάζει να έχει γραφτεί σήμερα. 'Εχοντας για θέμα την πολυτελή διαβίωση με κύριο σκοπό την αυτοπροβολή, το "φαίνεσθαι", το έργο αποδεικνύει ότι η ανάγκη επίδειξης του πλούτου κατέχει κυρίαρχη θέση στη ζωή των ανθρώπων δια μέσου των αιώνων. Το ίδιο και το "ζευγάρωμα" κυρίως με τη μορφή του κοινωνικά παραδεκτού γάμου εις βάρος του αληθινού έρωτα. Οφείλω να ομολογήσω ότι στον τομέα του ζευγαρώματος η ανθρωπότητα έχει προοδεύσει πολύ έκτοτε. Ο έρωτας έχει πάρει φαλάγγι το συμφέρον, με θλιβερές εξαιρέσεις φυσικά, αλλά όπως και να το κάνουμε το προξενιό δεν παίζει πια όπως έπαιζε παλιά. Αυτό έχει αλλάξει πολύ προς το ανθρωπινότερο, η ανάγκη για επίδειξη όμως παραμένει ακλόνητη. Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης έβλεπα μπροστά μου τη Μύκονο, αυτή την ασύγκριτη πασαρέλα του ελληνικού παραθερισμού. Βρήκα έξοχη την ιδέα του σκηνοθέτη να μπαίνουν οι ηθοποιοί στη σκηνή με το στραμπουληγμένο περπάτημα των μοντέλων. Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης που στους παληούς θυμίζει άλλον Νίκο Μαστοράκη έκανε πολύ καλή δουλειά κατά τη γνώμη μου. Το έχουμε ξαναπεί. ΄'Σκίζει" το Εθνικό φέτος. Και τι ωραίο θέατρο. Ακούω πολλούς που δεν πηγαίνουν λόγω της γειτνίασής του με την Ομόνοια και τα συνακόλουθα. Υπερβολές!