LUISA MILLER - VERDI - OPERA NATIONAL DE PARIS 13/03/2011

Θα ξεκινήσω το σχόλιο από το πρόγραμμα και συγκεκριμένα από την εύστοχη επιλογή του πολύ ωραίου έργου του Johann Friedrich Overbeck "Ιταλία και Γερμανία" για το εξώφυλλό του που σαφώς υποδηλώνει το "πάντρεμα" της ιταλικής μουσικής με το γερμανικό έργο στο οποίο βασίζεται το στόρυ αυτής της όπερας, με θέμα πάντα τον έρωτα και το θάνατο και όχι μόνο. Ο Φερδινάνδος του γερμανικού κειμένου γίνεται εδώ Ροδόλφος και η Eloisa ιταλοποιείται σε Luisa. Το λιμπρέτο το έγραψε ο Salvatore Camarrano βασιζόμενος σε έργο του Schiller, έργα του οποίου έχουν χρησιμοποιηθεί και για άλλες όπερες του Βέρντι. Ο Βέρντι επεδίωκε να ανεβάζει όπερες προερχόμενες από έργα συγγραφέων πρώτης γραμμής, όπως ο Σέξπηρ, ο Δουμάς ή ο Ουγκό. Στο έργο αυτό ενδέχεται να τον συγκίνησε το θέμα της σχέσης πατέρα-γιου, δεδομένου ότι όπως ο Φερδινάνδος-Ροδόλφος υφίσταται πίεση από τον πατέρα του όσον αφορά τον έρωτά του για την Λουίζα που δεν ανήκει στην ίδια τάξη μ'αυτόν έτσι και ο Βέρντι δεχόταν κριτική και πίεση από τον δικό του πατέρα για το γεγονός ότι συζούσε με μια τραγουδίστρια της όπερας, εκτός γάμου φυσικά. Μην ξεχνάμε, βρισκόμαστε στα 1840. 'Οσο για την Λουίζα, αυτή κι αν είναι θύμα του αντρών. Αν εξαιρέσεις τον έρωτά της για τον Ροδόλφο που δεν της επεβλήθη και που δεν θα τον επέτρεπε στον εαυτό της αν ήξερε την πραγματική του ταυτότητα, όλα τα περιστατικά της ζωής της είναι απόρροια ανδρικών επιρροών πάνω της, με αποκορύφωμα την απόφαση του αγαπημένου της να πεθάνουν μαζί πίνοντας από το ίδιο φαρμάκι, την οποία μάλιστα της αποκαλύπτει αφού της το έχει δώσει να το πιει! Είπαμε να πεθαίνουμε από έρωτα, αλλά όχι κι έτσι.